على عليه السلام به عرض مبارك مى‌رساند: اين‌جانب به اقتضاى شغل موظفى خودم كه بهداشت‌يار بهدارى هستم، صبح‌ها بعد از نماز از وطن خارج و تا حدودى دورتر از شهر بايد بروم كه شرعاً حد ترخص مى‌باشد و بعد از ظهر شرعى مجدداً به وطنم بر مى‌گردم كه تقريباً قرار است سال‌هاى سال بدين نحو به خدمت ادامه دهم. استدعا دارم حكم شارع مقدس اسلام را در اين خصوص كه آيا نماز را بايد قصر و روزه نگيرم و يا بالعكس، ذيلًا مرقوم فرمايند.

بسمه تعالى، اگر از وطن شما تا محل كارتان ٥/ ٢٢ كيلومتر يا بيشتر باشد، حكم مسافر پيدا مى‌كنيد كه در غير وطن بايد نماز را شكسته بخوانيد و نمى‌توانيد روزه بگيريد، مگر قبل از ظهر به وطن برسيد و افطار نكرده باشيد.

[سؤال ٢٥٤٤] ١٢٢٤٧٧٢

بسمه تعالى‌

حضور محترم رهبر انقلاب جمهورى اسلامى و مرجع عالى‌قدر

اين‌جانب ارتشى هستم و هر سه الى چهار سال يك‌بار منتقل مى‌شوم و وطن اصلى من مشهد مى‌باشد و چون مشهد پايگاه نيروى هوايى عملياتى ندارد، در اين صورت تمام سى سال خدمتم را بايستى خارج از وطن بمانم و از مشهد هم اعراض نكردم. پيشنماز قبلى پايگاه يكم گفتند كه چون خانه‌ات در كرج هست و آن‌را خريدى و ملك تو است، در كرج نمازت درست و در تهران شكسته است. طبق فتواى شما من الآن حدود چهار سال است كه همه روزه‌ها را گرفته و نمازم را درست خواندم. ولى چند روز پيش يك امام جماعت جديد براى پايگاه ما آمد و ايشان عنوان كردند: من راجع به اين موضوع، به دفتر امام رفتم و ايشان گفتند: چون افرادى مثل من نتوانسته‌ايم در كرج قصد ده روز بكنيم و تا ده روز اول اصلًا از محله مسكونى خارج نشويم- چون هر روز مسير تهران كرج را طى كرده‌ام- تمام نمازها را بايستى دوباره‌