موسوعة الإمام الخميني 32 الى 41 (استفتائات امام خمينى( س)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٦١٤ - چهارم شغل نبودن سفر
٢. اگر تصميم بر اين گرفته شود كه يك روز در ميان كه در محل كارم هستم، به مأموريتهاى خارج از مسافت بروم و سپاه در زمان خدمتم، چند روزى مأموريت داشته و چند روزى نداشته باشد، در اين صورت حكم اللَّه چيست؟
بسمه تعالى، اگر بين سفر شغلى تا سفر شغلى ديگر ده روز فاصله شود، در اولين سفر شغلى بعد از ده روز، نماز قصر است.
[سؤال ٢٤٢٠] ١١٣٦٨٥٤
بسمه تعالى
محضر انور زعيم عالىشأن، مرجع عالىقدر، حضرت مستطاب، آيت اللَّه العظمى حاج آقا روح اللَّه موسوى، امام خمينى، متع اللَّه المسلمين بطول بقائه الشريف
١. كسبه در وطن (از فاكهى، بقال، عطار، بزاز، غيرهم) جهت خريدن و آوردن اجناس مورد كسبشان، در هر ده روزى، گاه يك و گاه دو و گاه سه بار، در هر بارى به مدت بيست الى سى ساعت- ملفّق در روز و يك شب- به شهر دورتر از مسافت، مسافرت و باقى از ده روز را در وطن، به فروختن آن اجناس، اشتغال و ندرتاً ده روز يا بيشتر، در وطن اقامت مىنمايند. بفرماييد كه حكم نماز و روزه اين كسبه، در اين مسافرتها چه مىباشد؟
بسمه تعالى، سفر اگر به مقدار مسافت شرعى باشد، حكم مسافر دارند.
[سؤال ٢٤٢١]
٢. صنعتگران (سفيدگر، تراشكار، صافكار ماشين و موتور و چرخ ساز و غيرهم) تمام سال را به اختلاط در وطن و گردش در قراى صنعت، گاه، كمتر و گاه، بيشتر از ده روز در وطن مىباشند. بفرماييد كه حكم نماز و روزه اين صنعتگران در اين مسافرتها چه مىباشد؟
بسمه تعالى، كار اگر در محل معينى در سفر باشد، در محل كار و بين راه حكم مسافر دارند؛ ولى اگر كار را در اطراف وطن، به نحو دوره گردى