مسأله دوم اين است كه ما سربازان مشتاق هستيم كه به جبهه‌ها برويم و اين اشتياق، نه بر اساس حس خودگرايى، بلكه بر اين اساس است كه ما هم مشتاق شهادت مى‌باشيم كه شايد خدا به ما هم توفيقى عطا فرمايد تا در راه او كار كوچكى انجام دهيم؛ ولى نيروى هوايى به هيچ عنوان ما را به جبهه نمى‌فرستد؛ فقط سربازان را تعليم مى‌دهند كه از پادگان‌ها مراقبت به عمل آورند؛ درست است. اما وقتى عده بسيارى اشتياق جبهه را دارند، درخواست آن‌ها مورد موافقت قرار نمى‌گيرد؛ اما درخواست من از شما اين است كه اقدامى در اين راه نموده و شايد ما هم بتوانيم به جبهه‌ها رفته و با برادران خود با باطل بستيزيم؛ ان شاء اللَّه تعالى‌

و اما مسأله سوم اين است كه چون من از شهرستان به تهران براى سربازى آمده‌ام، در نتيجه حكم مسافر را پيدا مى‌كنم؛ ولى اگر من ده روز در اين‌جا بمانم، نمازم شكسته نمى‌گردد؛ از طرف ديگر امكان بسيارى وجود دارد كه من حتى يك ماه هم در تهران بمانم و چون كه ما پنج‌شنبه و جمعه‌هاى هر هفته تعطيل هستيم و امكان بسيارى وجود دارد كه من از تهران‌نو تا آزادى رفته و شب را در آن‌جا بمانم و يا جمعه براى نماز به دانشگاه بروم، در نتيجه از محله‌اى كه بايد در آن باشم دور شده‌ام، آيا حكم مسافر را پيدا مى‌كنم؟

بسمه تعالى، شما به مقررات نيروى هوايى عمل كنيد و بدون قصد ماندن ده روز در يك محله از تهران، حكم مسافر داريد.

[سؤال ٢٢١٠] ١/ ٢١٧- ١٧٩٧

٣. شخصى از منزلش كه مبدأ، حساب مى‌شود قصد مسافرت نمود. آيا اگر يك كيلومتر يا كمتر آمد و هنوز داخل محدوده منزلش مى‌باشد، بايد نمازش را شكسته بخواند يا بايد از حد ترخص خارج شود كه نمازش را شكسته بخواند؟

بسمه تعالى، در شهرهاى بزرگ خارق العاده گرچه مبدأ مسافت، منزل است ولى حكم سفر از هر محله مترتّب مى‌شود.