موسوعة الإمام الخميني 32 الى 41 (استفتائات امام خمينى( س)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣١٠ - اول پيمودن مسافت شرعى

[سؤال ١٨٢١] ٨١١٨٦٥٠

بسمه تعالى ١/ ٣/ ١٣٦١

حضور محترم آيت اللَّه العظمى امام خمينى‌

خواهشمند است كه حقير را در مسائل ذيل راهنمايى فرماييد:

١. ما ساكن تهران هستيم و در ٣٥ كيلومترى منزل مسكونى‌مان در تهران دهى داريم كه سه ماه تابستان به آن جا مى‌رويم و مجبور هستيم كه يك يا دو روز در هفته براى كلاس دينى‌مان به تهران بياييم و نيز نمى‌توانيم عصر به تهران آمده و قبل از ظهر فردايش برگرديم، تكليف نماز و روزه ما چه مى‌شود؟

بسمه تعالى، حكم مسافر داريد مگر اين‌كه تهران وطن شما باشد و به محله‌اى كه وطن شما است برويد.

[سؤال ١٨٢٢]

٢. يك يا دو روزى كه در هفته به تهران مى‌آييم نمازمان شكسته است يا كامل؟ و روزه ما صحيح است يا خير؟

بسمه تعالى، نماز شكسته است و روزه صحيح نيست مگر در فرض مذكور در مسأله قبل.

[سؤال ١٨٢٣]

٣. غير از آن يك روز در هفته بقيه اوقاتى را كه در ده هستيم نمازمان شكسته است يا كامل؟ و روزه‌مان صحيح است يا خير؟

بسمه تعالى، اگر ده وطن شما است در آن‌جا نماز تمام و روزه صحيح است.

[سؤال ١٨٢٤] ٥٤٠٥- ٤٢٠٩

٢. در باب مسائل مربوط به نماز مسافر، به دو مسأله بر مى‌خوريم: يكى اين‌كه بايد رفت و برگشتمان از وطن، هشت فرسخ شود تا حكم مسافر پيدا كنيم و ديگر اين‌كه اگر آن مقدار از شهر دور شويم كه ديگر ديوارهاى شهر را نبينيم و صداى اذان شهر را