ده روز مى‌مانى و يا ده روز مرخصى گرفته و در محل سكونتت مى‌مانى؛ در صورتى كه هيچ يك از اين دو كار برايم مقدور نيست؛ زيرا مدت هفت ماه است كه مشغول به كار شده و از مرخصى‌ها استفاده كردم و ديگر هيچ مرخصى ندارم كه ده روز در خانه بمانم و از طرفى، ده روز در محل كار ماندن هم براى كسى مقدور نيست كه براى من باشد، جز ادارات و جاهايى كه محل خواب و استراحت داشته و اجازه ماندن نيز به او بدهند.

در ضمن برادران پاسدار ما نيز قبلًا دچار همين مشكل شده و نامه‌اى به دفتر امام نوشته و سؤال را مطرح كرده و جواب كتبى برايشان آمده و بنده نيز آن‌را خواندم و مسأله‌اى برايم مبهم مانده كه منظور از ده روز در يك محل ماندن، به چه طريق است؟

يعنى تا چه شعاعى از نظر شرعى مجاز است و مى‌توان رفت؟ آيا من كه محل كارم حدود سه يا چهار كيلومتر با منزلمان فاصله دارد، در اين مدت مى‌توانم صبح سر كار رفته و بعد از ظهر به منزل برگردم يا نه؟ لطفاً راه‌هاى موجود را توضيح داده و برايم ارسال داريد.

بسمه تعالى، ميزان در وحدت محله، نظر عرف است و كسى كه قصد دارد هر روزه از محل اقامت تا خارج از حد ترخص آن محله، خارج شود، نيت اقامت او صحيح نيست و حكم مسافر دارد.

[سؤال ٢١٢٥] ٩٥٩١٣٠٣

بسمه تعالى‌

با سلام به خدمت رهبر كبير انقلاب، امام امت، خمينى كبير وشهدا و خانواده شهدا.

معروض مى‌دارم كه اين‌جانب سؤالى درباره مسأله مسافر و وطن اختياركردن داشتم كه تا حالا هرچه تلاش كرده‌ام، به نتيجه نرسيده‌ام. براى اين‌كه بهتر مفهوم شود، شرح زندگى خود را از وقتى كه به تهران آمده‌ام شروع مى‌كنم: