وى مى‌خواهد به محلشان در شهرستان برود؛ البته چون آن‌جايى كه ايشان مى‌خواهند بروند وطن اصلى‌شان نيست، چطور بايد در آن شهر دو يا سه روز روزه قضا شده را به جا آورد؟ آيا بايد در آن شهر قصد ده روزه كرد و قضاى روزه را گرفت يا طورى ديگر است؟ لطفاً روشن نماييد.

بسمه تعالى، در غير وطن، در صورتى مى‌تواند قضاى روزه را بگيرد كه قصد اقامت ده روز نمايد.

٣. رژيم منفور پهلوى باعث شده بود كه ما از دين خبرى نداشته باشيم، ما الآن بر اثر نادانى پنج سال متوالى روزه نگرفته، نماز هم نخوانده‌ايم، بايد چطور قضاى آن‌را به جا آوريم؟ و اين‌كه ما چون عشاير بوديم، در شهر درس مى‌خوانديم، بنابراين آن پنج سال ما در شهر بوديم و درس مى‌خوانديم، وطن اصلى ما آن شهر نبود، قضاى نماز را چطورى بايد به جا آورد؟

بسمه تعالى، قضاى نمازهاى روزهايى كه در وطن يا محل اقامه فوت شده تمام، و قضاى نمازهايى كه در سفر بدون قصد ماندن ده روز فوت شده، شكسته است.

٤. دوستى دارم كه مسافت بين كار و محل سكونتشان بيش از ٤٨ كيلومتر است و دوست ما چون شغلش دائم است و بايد بيش از ٤٨ كيلومتر را بپيمايد و باز به خانه برگردد، آيا ايشان بايد در محل كارش نمازش را شكسته بخواند، با وجود اين‌كه شغلش دائمى است و وطنش تهران است؟

بسمه تعالى، در فرض سؤال، در غير وطن، نماز شكسته است.

[سؤال ٢١٣٨] ٩٧٢٨٢٥٧

بسمه تعالى‌

فرموده‌ايد در تهران اگر كسى قصد اقامه كرد بعد از تحقق اقامه به يكى از محلات ديگر تهران كه به حد مسافت است برود در خارج منزل يعنى در بين راه يا در آن محل بخواهد نماز بخواند احتياط در جمع است، بنابراين اگر بعد از مراجعت به محل اقامه ديگر قصد ماندن ده روز را ندارد، يا اين‌كه قصد مسافرت به خارج تهران را دارد، يا اين‌كه قصد دارد به همان محل يا محل ديگرى از تهران كه به اندازه مسافت است برود، در محل اقامه تكليف او قصر است يا تمام يا جمع؟

بسمه تعالى، احتياط استحبابى است و وظيفه قصر است.