محترمانه به عرض امام امت مى‌رسانم: من مدت ده سال است كه در ذوب‌آهن اصفهان انجام وظيفه مى‌كنم؛ در اين مدت ده سال، در ٤٥ كيلومترى، اياب و ذهاب مى‌نمايم؛ در ضمن، نمازم را هم تمام خوانده‌ام و روزه را هم تمام گرفته‌ام؛ يعنى مثل يك فرد دائم السفر عمل كردم و پس از بازنشسته شدن- ٢٥ و يا ٣٠ سال كار- از شهرستان اصفهان، به وطن خودم كه استان گيلان است مى‌روم. در اين صورت، تكليف من و ساير دوستان ما چيست و نماز و روزه ما بايد تمام باشد و يا شكسته؟

بسمه تعالى، اگر شغل شما رانندگى و دوره گردى در سفر نيست و فقط در ذوب آهن كارمند هستيد، حكم مسافر داريد كه نماز شما شكسته و روزه، صحيح نيست؛ و اگر به وطن خود رفتيد، نماز شما در آن‌جا تمام است؛ مگر از آن، اعراض كرده باشيد.

[سؤال ٢٥٤١] ١٢٢١٨٦٨

بسمه تعالى ٢٩/ ١/ ١٣٦٢

دفتر امام، سلام عليكم‌

شغل اصلى من، كارشناس بهداشت مراكز روستايى است و تا قبل از انقلاب، به درمانگاه‌هاى تابعه هشتپر كه بعضى اوقات، بيش از ٣٠ كيلومتر و گاهى كمتر از ٣٠ كيلومتر است رفت و آمد مى‌كردم؛ ولى بعد از انقلاب، به مدت دو سال مدير بيمارستان بودم و ديگر به مأموريت نمى‌رفتم و سال گذشته نيز مسئوليت هلال احمر را قبول كردم و مانند شغل اول، مأموريت نمى‌رفتم؛ ولى از ١٥ روز پيش دوباره به شغل اصليم- يعنى همان كارشناس مراكز روستايى- برگشتم و گاهى هم بايد به بازديد مراكز درمانى بروم و حتى گاهى اتفاق مى‌افتد كه به مركز استان (رشت) بروم.

خواهشمندم حكم نماز و روزه اين‌جانب را بيان بفرماييد.