موسوعة الإمام الخميني 32 الى 41 (استفتائات امام خمينى( س)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٦٣٦ - چهارم شغل نبودن سفر

[سؤال ٢٤٥٧] ١١٦٤١٠٢٤

بسمه تعالى‌

حضور مبارك رئيس دفتر امام خمينى، دام توفيقاته، سلام عرض مى‌كنم.

اميدوارم كه ان شاء اللَّه خداوند بزرگ توفيق مزيد به امام كبيرمان و به جناب‌عالى عنايت بفرمايد. يك مسأله‌اى به وجود آمده است و آن مسأله اين است كه يك شخصى مقلد امام است، شغلش هم كارگرى است و از شهرى به شهر ديگر مى‌رود و از حد ترخص هم مى‌گذرد و در دوازده ماه فقط روز جمعه‌ها كار نمى‌رود، صوم و صلاتش چگونه است؟ و اگر دائم السفر باشد حكمش معلوم است و اگر دائم السفر حساب نشود در اين دوازده ماه چه كند؟ جواب فرماييد.

بسمه تعالى، اگر به مقدار مسافت مى‌رود حكم مسافر را دارد و در غير وطن نماز او قصر است.

[سؤال ٢٤٥٨] ١١٦٥١٠٢٣

بسمه تعالى ٣/ ٧/ ١٣٦١

سرپرست دفتر حضرت آيت اللَّه العظمى امام خمينى، اميد مستضعفين جهان‌

با تقديم سلام به عرض مى‌رساند: كارمندى خانه مسكونى‌اش در شهر كرج و محل خدمتش در تهران مى‌باشد كه از ساعت هفت صبح تا ساعت چهار بعد از ظهر در تهران مشغول كار است و بعد از ساعت چهار مجدداً به كرج بر مى‌گردد، با اين وضع همان شخص نمازش را تمام بخواند ياشكسته؟ و روزه‌اش صحيح است ياخير؟

بسمه تعالى، اگر محل كار، وطن او نيست در محل كار و بين راه حكم مسافر دارد و نماز و روزه مسافر قصر است.

[سؤال ٢٤٥٩] ١١٦٦١١٠٥

بسمه تعالى ٥/ ٥/ ١٣٦١

اگر كسى در جايى كار بكند و در ماه رمضان بيايد در وطن اصلى كه ترك وطن‌