كارخانه مى‌رود و بعد از اتمام كارش اين فاصله را دوباره طى مى‌كند و برمى‌گردد؛ اگر قصد شخص اين باشد كه تا موقعى كه از كارش و از وضعيت زندگى‌اش در اين شركت راضى باشد و همچنين تا هنگامى كه شركت به او احتياج داشته باشد، در اين شركت بماند و در محل مذكور زندگى كند، با همين قصد حدود سه تا پنج سال است زندگى مى‌كند و با توجه به اين‌كه سرتاسر سال را به جز ايام مرخصى سالانه (حدود چند روز) در همين محل به سر مى‌برد، وضع نماز و روزه‌اش در شهرك مذكور چگونه است؟

بسمه تعالى، شهرك محل سكونت اگر از وطن فاصله دارد، در آن‌جا و در محل كار حكم مسافر دارد.

٢. كسى كه در يك محل زندگى مى‌كند (قصد عشره كرده يا قصد توطن يا ...) تا چه فاصله‌اى از محل زندگى‌اش مى‌تواند دور شود، به طورى كه نماز و روزه‌اش قصر و باطل نشود (بر حسب كيلومتر چقدر حد ترخص است؟ اذان با وسيله است يا بى‌وسيله؟ ديوار شهر در زمان فعلى به چه فاصله‌اى گفته مى‌شود و ...)؟ و آيا اين فاصله، از درب منزل تا محل كار در نظر گرفته مى‌شود يا فاصله حد ترخص‌هاى دو محل مى‌باشد؟

بسمه تعالى، ميزان، اذان عادى متعارف است و ديوارهاى معمولى ساختمان‌هاى آخر شهر ميزان است و رفتن به اطراف محل اقامت در داخل محدوده حد ترخص مضر به اقامت عشره نيست و در شهرهاى بزرگ خارق العاده، مثل تهران، مبدأ مسافت، منزل است.

[سؤال ٢٤٥٠] ١٠٦٤- ٦٥٣٦

٢. شخصى كه منزلش در زنجان است و محل كارش در سرچشمه، ٦٠ كيلومترى زنجان و خانه‌اى براى سكونت در سرچشمه به او داده‌اند اما ايشان همه روزه با سرويس به سرچشمه مى‌رود و عصر بر مى‌گردد، آيا روزه نامبرده درست است يا نه؟

و نماز او شكسته است يا كامل؟

بسمه تعالى، در بين راه و محل كار در فرض مرقوم، حكم مسافر دارد.