من در گذشته، تهران را وطن خود قرار داده بودم و از زادگاه خود چشم‌پوشى كرده و در فكر اين هستم كه خانه‌اى در اين حوالى، يعنى به شعاع شش كيلومترى پايگاه يكم شكارى تهيه نمايم و در آن ساكن شوم، بفرماييد: هم اكنون در اين خانه سازمانى حكم مسافر را دارم يا نه؟ در صورتى كه جواب مثبت است، آيا براى قصد كردن در آن ده روز از خانه تا محل كارم كه هر روز صبح بايد بروم و بعد از ظهر برگردم، قصدم به هم مى‌خورد يا خير؟ نماز و روزه‌اى كه در گذشته به جاى آورده‌ام چه حكمى دارد؟

بسمه تعالى، در محل فعلى در فرض مرقوم، حكم مسافر داريد؛ و چنانچه محل سكونت با محل كار در يك محله محسوب باشد، قصد ده روز در يك محله صحيح است و نماز و روزه تمام است؛ ولى اگر دو محله محسوب باشد، با فرض خروج روزانه از منزل به محل كار، قصد اقامت صحيح نيست و نماز و روزه قصر است؛ و نمازهاى گذشته اگر مخالف وظيفه مقرره انجام شده قضا دارد.

[سؤال ٢١٩٥] ١٠٠٧٥٤٤٢

بسمه تعالى‌

ضمن عرض سلام به امام عزيز و آرزوى سلامتى و طول عمر براى آن رهبر گرامى و همچنين آرزوى توفيق براى خدمتگزاران دفتر امام، سؤالى داشتم كه به عرض مبارك مى‌رسانم:

من در تهران به دنيا آمده‌ام و ٢٣ سال در تهران زندگى مى‌كردم؛ اخيراً به كرج نقل مكان كرده‌ام و فعلًا با پدر و مادرم زندگى مى‌كنم؛ با توجه به اين‌كه هنوز از تهران قطع علاقه نكرده‌ام و اميد به برگشتن به آن‌جا را دارم. در ضمن سه روز در هفته براى كلاس‌هايى كه دارم به تهران مى‌آيم؛ منزلى هم در تهران ندارم و به خانه دوستانم مى‌روم. سؤالم اين است كه وضع نماز و روزه من با اين وضع چطور است؟

سؤال ديگر اين است: در صورتى كه تهران هنوز وطن من محسوب شود، من مبدأ