شخصى از ده خود به قصد كارى در يكى از شهرها حركت مى‌كند، مسافت فى ما بين ده و اولين ساختمان‌هاى شهر از ٢٠ كيلومتر تجاوز نمى‌كند ولى مقصد اصلى او اواسط شهر است و كل مسافت تا محل مقصد ٢٣ يا ٢٤ كيلومتر مى‌باشد؛ حكم نماز او از نظر قصر و اتمام چيست؟

بسمه تعالى، در فرض سؤال، حكم سفر مترتّب نيست؛ مگر آن‌كه مقصد محل كار، از شهرهاى بزرگ خارق العاده مانند تهران باشد.

[سؤال ١٩٩٨] ٨٢٥- ١٠٤٩

٢. در مكان‌هاى وسيع، همان طور كه ساختمان‌هاى آن‌جا ملاك براى قصد اقامه و ملاك در مبدأ مسافت است، آيا در انتهاى سفر هم ملاك مسافت شرعى را همان جا قرار دهد يا درب ورودى محل را؟

بسمه تعالى، در صورتى كه مثل شهرهاى بزرگ خارق العاده نباشد، ملاك، رسيدن به محل اقامت است نه منزل.

[سؤال ١٩٩٩] ٨٩٣٦١٦٥

بسمه تعالى ٢/ ٥/ ١٣٦١

پيشگاه مبارك زعيم عالى‌قدر، حضرت آيت اللَّه العظمى امام خمينى‌

اماما! ما عده‌اى از اهالى شهرستان گناباد، روستاى سنو در تهران سكونت داريم و همگى از جناب‌عالى تقليد مى‌نماييم. تا اين تاريخ نماز و روزه‌مان را طبق مسأله شماره ١٣٣٢ به‌جا آورده‌ايم، ولى در تاريخ اسفند ماه ١٣٦٠ مسأله‌اى در مجله پاسدار اسلام شماره سه به چاپ رسيده است مبنى بر اين‌كه كسانى كه از شهرستان‌ها به تهران مى‌آيند و محل كارشان در تهران مى‌باشد نمازشان را بايد شكسته بخوانند و ما در حدود ١٠ تا ١٥ سال است كه در تهران سكونت داريم، ولى اگر فردا دولت جمهورى اسلامى به ما در شهرستان كه وطنمان است كار بدهد، ما به شهرستان مى‌رويم؛ چون تصميم نداريم براى هميشه در تهران بمانيم. ولى از مجبورى كه كارى در شهرستان‌