٢. از ديگر مسأله‌هاى مطرح شده براى تحقيق كنندگان اين قسمت از سپاه (پذيرش تهران) مسأله رفت و آمدها در رابطه با كار است كه ابتدا از محل زندگى- كه بعضى مستأجر و بعضى نيز موطن‌شان مى‌باشد- به محل پذيرش مى‌آيند كه بعضى از آن‌ها محل زندگى‌شان در فاصله كمتر از ٥/ ٢٢ كيلومتر و بعضى بيشتر از اين تا پذيرش مى‌باشد و سپس از آن‌جا به دنبال تحقيق به جاهاى گوناگون مراجعه مى‌كنند و گاهى اوقات هم پيش مى‌آيد كه يك‌سره از محل زندگى دنبال تحقيق پرونده مى‌روند و به لحاظ كارى مسافت‌هايى كه طى مى‌شود در خطى مستقيم نبوده و گاهى چندين بار رفت و برگشت از يك مسير را دارند فرائض آنان به چه نحوى خواهد بود؟

بسمه تعالى، اگر كسى قسمتى از تهران وطن اوست، رفت و آمد تا كمتر از چهار فرسخ، حكم تمام بودن نماز را عوض نمى‌كند و كسى كه متوطن نيست و نمى‌تواند در يك‌محله قصد اقامت ده‌روز نمايد نماز او قصر است.

[سؤال ١٩٢٢] ٩٠٣٣- ٧١٥٨

٣. حال اگر فردى كارش به اين نحو است كه محل زندگيش تا پذيرش ٥/ ٢٢ كيلومتر فاصله دارد و كارش هم در پذيرش است نه بيرون؛ چون تحقيق است، در صورتى كه مستأجر باشد فرائضش چگونه است؟ و اگر هم كارش در بيرون باشد آن وقت چگونه مى‌باشد؟

بسمه تعالى، در فرض مسأله در غير وطن حكم مسافر دارد.

[سؤال ١٩٢٣] ٩٠٣٣- ٧١٥٨

٤. خود اين‌جانب مدت ١١ سال است كه ساكن تهران مى‌باشم، البته مستأجر بوده و در جاهاى مختلف تهران زندگى كرده‌ام. تا چندى پيش كه مسأله قصد اقامت و توطن را متوجه شدم از طريق فتواهاى جديد نماز و فرائض ديگرم را به طور كامل به‌جا مى‌آوردم، حال كه مشخص شده كه نمى‌توانسته‌ام قصد اقامت دايم كرده و وطن‌