پس از سلام بر شما و آرزوى موفقيت در تمامى گام‌هايى كه در راه خدا بر مى‌داريد؛ اين سومين نامه‌اى است كه به حضور شما كاركنان محترم دفتر امام مى‌نويسم. بعد از دومين نامه‌اى كه نوشته بودم، پاسخى دريافت نداشتم، نامه دوم را بيشتر به خاطر اين نوشتم كه جواب يكى از سؤالاتم را كه در نامه اول نوشته بودم درست نفهميدم:

١. پرسيده بودم كه نمازهايى را كه در زمان طاغوت به جا نياورده‌ايم يا احياناً از لحاظ شرعى اشكال داشته‌اند و همچنين روزه‌هايى را كه نگرفته‌ايم، بايد قضايشان را به جا آوريم يا نه؟ اگر بايد به جا آوريم، به جاى هر روز چند روز؟ مثلًا يك‌سال قبل از انقلاب بويى از اسلام به مشاممان خورده و بعد واجبات را رعايت نموده‌ايم. در جواب نامه اول اين‌گونه پاسخ داده شده بود كه: «قضاى نماز و روزه واجب نيست، مگر مقدارى كه علم به بطلان و يا به جا نياوردن پيدا كند». و گويا امام عزيز، اين مطلب را نوشته بودند؛ لطفاً جواب روشن‌ترى بنويسيد.

بسمه تعالى، قضا بيش از مقدار يقينى واجب نيست.

٢. گاهى انسان غيبت فردى را مى‌كند، اما به دلايلى- از جمله هراس از اين‌كه كسى كه غيبتش را نموده، ناراحت گردد و روابطش را با غيبت‌كننده تيره كند- از آن طرف حلاليت نمى‌طلبد يا خجالت مى‌كشد به او بگويد غيبت تو را نموده‌ام، اگر شخص، حلاليت نطلبد و توبه كند كافى است؟

بسمه تعالى، كفايت مى‌كند.

٣. نماز خواندن بر مهر شكسته صحيح مى‌باشد يا نه؟

بسمه تعالى، اشكال ندارد.

٤. همسايه‌اى داريم كه صابئى مى‌باشد، حكم برخورد با صابئين و ديگر كسانى كه صريحاً خدا و اديان‌