بنده دانشجويى هستم كه از سال ٥٦ براى خواندن درس در دانشگاه از شهرستان يزد به تهران آمدم؛ البته به علت تعطيلى دانشگاه فعلًا در يكى از نهادهاى انقلابى در تهران مشغول فعاليت هستم؛ ضمناً متأهل شده و منزلى را نيز اجاره كرده‌ام. قبلًا قصد اقامت در تهران را نداشتم؛ ولى چند ماهى است كه قصد اقامت در تهران كرده‌ام؛ در شروع ماه رمضان گذشته، وضعيت نماز و روزه خود را تلفنى از آن دفتر محترم و نيز دفتر حضرت آيت اللَّه منتظرى- در قم- سؤال نمودم؛ هر دو جواب اين بود:

با توجه به اين‌كه قصد اقامت كرده‌ايد، حتى اگر بدانيد از منزلى كه اجاره كرده‌ايد، قرار است در آينده به جاى ديگرى برويد، مبنا در تهران براى شما همان منزل اجاره‌اى است (يعنى نماز را درست بخوانيد و روزه بگيريد)؛ ولى حكم بلاد كبيره جارى است.

چند روز پيش در مجله پيام انقلاب ارگان سپاه پاسداران به تاريخ حدود ٢٤/ ٧/ ٦١، از جمله استفتائات جديد از امام به اين مضمون بود كه اگر كسى (تهرانى يا غيرتهرانى) احتمال اين‌را بدهد كه از خانه‌اى كه به صورت اجاره‌اى سكونت دارد (و در آن‌جا متولد و بزرگ نشده باشد)، در آينده به جاى ديگرى خواهد رفت، نمى‌تواند در آن منزل قصد توطن كند و نمازش در اين خانه شكسته مى‌شود. پس اين طور بر مى‌آيد كه اگر در شهر، در حال رفت و آمد روزمره باشد، دائم نمازش شكسته و روزه نمى‌تواند بگيرد و حتى در خانه نيز بايد نماز را شكسته بخواند.

اين‌جانب از اول ورودم به تهران كه قصد اقامت نداشتم (از سال ٥٦)؛ و تا چند ماه پيش كه قصد اقامت در تهران كرده‌ام، كلًا نمازها را درست خوانده و روزه نيز گرفته‌ام.

البته از چند روز پيش كه حكم جديد امام را ديدم، نمازم را شكسته مى‌خوانم.

بدين وسيله تقاضامندم تكليف مرا نسبت به نماز و روزه‌هاى گذشته و آينده روشن فرماييد.

بسمه تعالى، بعد از كبيره شدن تهران، قصد توطّن- كه قصد سكونت دائم است- بايد در يك محله باشد. چنانچه اين قصد در يك محله براى شما