احتراماً؛ به عرض مى‌رساند كه اين‌جانب متولد مشهد بوده و از شهريور ماه سال ١٣٤٨ جهت ادامه تحصيل به تهران آمده‌ام و تا به حال نيز به طور مداوم در اين‌جا اقامت داشته‌ام (به جز سه ماه قبل از پيروزى انقلاب و دو ماه در تابستان سال ١٣٥٨ كه مداوماً در مشهد بوده‌ام) و بيش از يك‌سال مى‌باشد كه در تهران ازدواج نموده‌ام. در ابتداى آمدن به تهران قصد داشتم كه پس از اتمام تحصيلات به مشهد برگردم و لذا نماز و روزه خود را با توجه به رساله آيت اللَّه خويى كه آن موقع از ايشان تقليد مى‌كردم، به‌جا مى‌آوردم.

از زمان پيروزى انقلاب اسلامى به رهبرى امام خمينى كه حدود ده سال از اقامت مداوم من در تهران مى‌گذشت و با توجه به اين‌كه تغيير مرجع داده و از امام خمينى تقليد مى‌كنم، بر اساس رساله ايشان عمل كرده و نيز با توجه به اين‌كه مدت طولانى از اقامت من در تهران مى‌گذشت و با تغيير لهجه‌اى كه برايم حاصل شده و با توجه به برخورد ديگران كه تا وقتى خود نمى‌گفتم، فكر مى‌كردند من تهرانى هستم، فكر كردم كه بومى تهران هستم و اين‌جا نيز مثل مشهد وطن من است و لذا نماز و روزه خود را تا به حال بر اين اساس به‌جا آورده‌ام و حتى در طول دو سال گذشته، دفعات خيلى زيادى در محيط كار با برادران و خواهران، نماز جماعت به‌جا آورده‌ايم كه آن‌ها به من اقتدا كرده‌اند و از طرفى، از عقيده سابق خود مبنى بر بازگشت حتمى به مشهد برگشته و معتقد شده‌ام كه بايستى به هر جا كه نياز مملكت است و مى‌توان خدمت كرد رفت و البته از مشهد نيز دل نبريده‌ام و حتى اگر امكانات فراهم شود