هستند كه متفرق هستند در كشور. و البته كارشكنى مى‌كنند و تبليغات سوء مى‌كنند؛ لكن ملت بايد بداند كه ان شاء اللَّه ما پيروز هستيم، و خواهيم مطلب را به آخر رساند؛ و خواهيم يك مملكت مستقل، آزاد و اسلامى متحقق كنيم. و آمال ما اين است كه احكام اسلام در همه جا، در همه قشرها، در همه وزارتخانه‌ها، در همه مملكت، هر جا كه هست، در بازارها، در كشاورزيها، در دور و نزديك مملكت، همه جا، احكام اسلام جارى باشد. و آقايان وزرا توجه دارند البته كه مملكت اسلامى است؛ نبايد در وزارتخانه‌ها يك چيزى كه بر خلاف اسلام است، بر خلاف مصالح مملكت است، خداى نخواسته عمل بشود. تصفيه بايد بشود اين وزارتخانه‌ها و اين مملكت و همه جا.

اداره كشور با اقتدار و حُسن نيت‌

و بايد ان شاء اللَّه با قدرت و با حُسن نيت- كه بحمد اللَّه داريد- اين مملكت اداره بشود، و- ان شاء اللَّه- مسائل حل بشود. و مسلّماً مادامى كه نيت ما خالص است و براى خداست، خداى تبارك و تعالى با ماست و پيروز خواهيم شد. چنانچه در اين راه قدرت بزرگى كه در مقابل ما بود و پشتيبان او تمام قدرتها، اعم از ابَرقدرتها و غيره بودند، لكن چون حُسن نيت بود و مردم متحول شده بودند به آن مردمى كه در صدر اسلام بود، الآن هم زنها به من مى‌گويند، بعضى زنها مى‌آيند، كه شما دعا كنيد ما شهيد بشويم. براى كردستان بعضى از زنها مى‌آمدند اينجا مى‌گفتند كه شما اجازه بدهيد ما برويم كردستان، برويم در آنجا جنگ بكنيم. من گفتم نه، صلاح نيست خود ملت، خود ارتش، كار را انجام مى‌دهد. يا مثلًا زنها و مادرهايى كه بچه‌هايشان شهيد شده است مى‌گويند ما مفتخر هستيم، و يكى دوتاى ديگر كه داريم اينها را هم مى‌خواهيم شهيد بشوند؛ و دعا كنيد كه شهيد بشوند. اين يك تحولى بود كه همان تحولى كه در صدر اسلام بين مسلمين حاصل شده بود كه شهادت را براى خودشان فوز مى‌دانستند و نمى‌ترسيدند از اينكه كشته بشوند؛ كشته شدن را شهادت مى‌دانستند؛ دنيا را راه عبور مى‌دانستند؛ عالم آخرت را مستقر و [١]) ٩٨ (انسانى‌

[١] جايگاه.