صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٦٦ - اهتمام دولت و مردم به امر كشاورزى

حالا كه رژيم رفته است اينها به جان هم افتادند يا به جان مردم افتادند. بايد اين جهت خيلى مراعات بشود كه همه جهات اسلامى باشد.

اهتمام دولت و مردم به امر كشاورزى‌

يك كشورى كه الآن مال خودتان شده است، آن كشور به دست خودتان اداره بشود، مثلًا در سطح مملكت يكى از امورى كه براى ما الآن لازم است اين زراعت است. الآن فصل زراعت است، فصل زراعت پاييزى است. اين زراعت را كوشش كنند كه به طور شايسته انجام دهند. ما اگر چنانچه زراعت خودمان، كشاورزى خودمان، نتواند كفاف براى خودمان باشد، و دستمان دراز باشد پيش امريكا و امثال امريكا براى ارزاقمان، خوب ما وابسته خواهيم بود؛ نمى‌توانيم كارى انجام بدهيم؛ آن وقت در جهات سياسى هم بايد وابسته بشويم. بايد شماهايى كه، مردمى كه مشغول كشاورزى بودند، باز هم مشغول باشند. كسانى كه پيشتر به واسطه مشكلاتى كه برايشان ايجاد شده بود، نمى‌توانستند عمل بكنند، حالا عمل كنند، دولت هم لازم است كه پشتيبانى كند از كشاورزها؛ همراهى كند با آنها؛ هم آنها مشغول باشند؛ و هم دولت تا اينكه راجع به كشاورزى- كه يكى از امور مهمه مملكت ماست و ما بايد صادر كنيم محصولات خودمان را به خارج- اين طور نباشد كه ما باز هم گرفتار باشيم، و دستمان پيش خارجيها دراز باشد براى اينكه نان به ما بدهيد. اين براى يك مملكتى اولًا، يك مملكت اسلامى، عار است كه دستش را دراز كند طرف امريكا كه شما نان ما را بدهيد، حالا بفروشيد به ما! اين يك عارى است براى ما. ما بايد خودكفا بشويم در همه چيز، مِنْ جمله در قضيه كشاورزى. ايران يك مملكتى است كه كشاورزى او كشاورزى غنى‌اى بايد باشد. ايران يكى از استانهايش مى‌تواند مال خودش را كفاف بدهد، و ما بَقى صادر بشود.

چرا بايد ايران محتاج باشد به غير؟ اينها اين كار را كردند، به اسم «اصلاحات ارضى» بكلى كشاورزى را از بين بردند، و مملكت ما را به تباهى كشيدند. حالا با خود شماهاست، با خود كشاورزهاست، كه كم كارى نكنند؛ مسامحه نكنند. مملكت مال‌