ببرند. اينها بودند كه در آن وقت كه نهضت كرده بودند، ننشستند كه فلان استاندار با آنها همراهى كند، يا فلان اداره با آنها همراهى كند. اينها خودشان قيام كردند، و بسيارى از ادارات و كارمندان ادارات هم كمك كردند. لكن در بين اينها اقشارى هستند، افرادى هستند، كه الآن هم مشغول كارشكنى هستند. و اينكه مى‌بينيد كه به شما كمك نمى‌كنند، اين روى همان طرز فكرى است كه اينها در آن رژيم طاغوتى داشتند، كه آن طرز فكر را به اين زودى نمى‌توانيم ما عوض كنيم. اين ملت ما در طول پنجاه سال يك طرز فكرى برايش پيدا شده است، يك وضعى در دِماغش پيدا شده است، كه به اين زودى نمى‌شود عوضش كرد. آنهايى كه در خدمت رژيم بودند و چندين سال خدمت كردند به آنها، و الآن هم خدمتگزار به اجانب هستند و الآن هم آرزوى اين را مى‌كنند كه باز آن رژيم و يا فاسدتر از او برگردد كه اينها باز كاخ‌نشين بشوند و ملت ما حتى كوخ هم پيدا نكند.

خدشه ناپذيرى حيثيت انقلاب با اعدام جنايتكاران‌

اينها الآن هم درصدد هستند. اينها چند تايشان، چند نفرشان، كه در همين چند روز اجتماع كرده بودند در يك جايى، افسرده بودند براى اينكه در ايران اشخاصى را اعدام كردند! همان معنايى را كه امريكاييها آنجا مى‌گفتند، اينها در ايران و در يك محضر محترم مى‌گفتند كه اين اعدامها اسباب اين مى‌شود كه ما ديگر حيثيتمان را در دنيا از دست بدهيم! ما يك حيثيتى در زمان محمد رضا داشته‌ايم، حالا داريم از دست مى‌دهيم!! ما خيلى حيثيت داشتيم؟ كدام حيثيت را شماها داريد پيش خارج كه حالا مى‌خواهيد از دست بدهيد؟ ما جنايتكارهايمان را بگذاريم راه بروند در بين مردم و مادرها و پدرهايى كه [آنها] بچه‌هايشان را كشته‌اند، براى اينكه شما دلتان مى‌خواهد كه در خارج به شما تبريك بگويند؟ شما اين قدر مغزهاى خودتان را باخته‌ايد كه خيال مى‌كنيد كه اگر چند تا جنايتكار را مثلًا اعدام كنند و چند تا جنايتكار را تأديب كنند، حيثيت ما از بين مى‌رود؟ شما چه حيثيتى داريد در دنيا كه از بين برود؟ دنيا شما را به چه حيثيتى قبول كرده است؟ دنيايى كه امريكايش اين طورى است كه دوا را مى‌گويد كه در