است كه همه چيزش خوب است، غنى است مملكت ما، منتها دست خائنها افتاده بود، حالا كه دست خودتان افتاده، كشاورزى اين مملكت كه بايد علاوه بر اينكه اداره خود مملكت را بكند، صادرات هم داشته باشد. نبايد به يك روزى بيفتد كه باز دست ما طرف امريكا دراز باشد به اينكه گندم بِده، جو بِده- نمى‌دانم- چه بده! و اگر يك روز نخواهند بدهند، ما گرسنه بمانيم. بايد خودكفا بشويم. ما بايد بيدار بشويم. بايد خدمت كنيم به اين مملكت. خدمت به اين است كه كشاورزها در زمينهايى كه دستشان است زرع بكنند، كِشت بكنند، آبيارى بكنند، همت به خرج بدهند. و اين معنا را هم بايد تذكر بدهم كه غصب نبايد بكنند مال مردم را. اينكه بعضى گفتند كه نخير، هر كس هر چه دستش آمد بكارد. خير، بايد زمينها روى موازين شرعى، روى موازين الهى مالكينى كه دارد آنها كشت و زرع بكنند؛ و كسانى كه متكفل كشت و زرع هستند روى موازينْ كشت و زرع بكنند. مسامحه نكنند در اين مطلب تا بلكه ان شاء اللَّه در ظرف يكى دو سال، دو سه سال ديگر ما خودمان لا اقل خودكفا بشويم و بتوانيم خودمان سرپا بايستيم.

وابستگى اقتصادى- منشأ وابستگيها

اگر ما مسامحه بكنيم و وابسته به خارج باشيم، اين وابستگى اقتصادى به خارج قهراً وابستگى سياسى مى‌آورد؛ قهراً وابستگى اجتماعى مى‌آورد؛ و همان اسيرها خواهيم بود كه بوديم و به ما همانها حكومت خواهند كرد كه كردند. ما بايد از اين جهت اقتصادى فارغ بشويم؛ يعنى دستمان پيش ديگران دراز نباشد كه بده به من! كه هر وقت جلو آن را بخواهد بگيرد، ما فلج بشويم. بايد ما خودمان اين مواد غذايى كه لازم داريم- كه مواد اوليه‌اى است كه هر مملكتى احتياج به آن دارد- اين مواد اوليه‌مان را به دست بياوريم، و تغذيه‌مان با خودمان باشد. و اين به اين است كه كشاورزها در سرتاسر ايران الآن كه پاييز است كشتهاى پاييزى را بكنند. وقتى كه بهار شد، كشتهاى بهارى بكنند. و همه دست به هم بدهند. و دولت هم كمك بكند و مى‌كند كمك، بايد كمك بكند. با كمك دولت و كمك خودتان، و مردم ديگر هم به آنها كمك بكنند.