چيز ديگر هيچ فكر نمى‌كنند؛ به انسان فكر مى‌كنند براى اينكه همه عالم هم خلاصه‌اش همين انسان است. انسان يك موجودى است خلاصه همه موجودات عالَم است از همه موجودات عالم يك چيزى در انسان هست و يك زياده هم دارد. انسان اگر درست بشود، همه چيز عالم درست مى‌شود. اگر اين انبيا موفق شده بودند كه آن برنامه‌اى كه دارند- كه انسان‌سازى باشد- اگر موفق به اين معنا شده بودند، الآن عالَم يك عالَم ديگرى بود و اوضاع يك اوضاع غير اين اوضاعى بود كه الآن ما ملاحظه مى‌كنيم، لكن خوب، موفق نشدند به واسطه كارشكنيهايى كه شد و بعد از آنها شد. و از اين جهت چون اداره عالَم را تقريباً غير انسانها مى‌كنند، از اين جهت آنكه انبيا آن را مى‌خواستند نشده است. اين كارى كه شما مى‌كنيد هم يك شعبه‌اى از همان كار است، كار انبياست كه مى‌خواهيد كه انسان درست كنيد؛ مى‌خواهيد دانشگاهتان افرادى كه انسان باشند بيرون بدهد. همينى كه ديگران مى‌خواهند نگذارند.

آن قدرى كه اينها از انسان مى‌ترسند، اين خارجى‌ها آن قدرى كه از انسان مى‌ترسند از چيز ديگر نمى‌ترسند. همه عالَم دست آنهاست، اما اگر چهار تا انسان در يك جايى پيدا بشود، زندگى آنها را تباه مى‌كند. و لهذا كوشش مى‌كنند كه در اين مملكتهايى كه مى‌خواهند از آن استفاده كنند انسان در آن پيدا نشود. كوشش مى‌كردند كه- از زمان رضا خان كه من همه آن را يادم هست- كوشش مى‌كردند كه در مجلس شوراى ملى، انسان نباشد در سرتاسر اداره و نمى‌دانم، وزارتخانه‌ها و اينها، يك انسان مُهَذَّبى كه اسلامى باشد و كار از او بيايد نباشد و لهذا تقريباً همه مجلسها اين طورى بوده، تقريباً نه، تحقيقاً. بودند بعضى از افراد صحيح و همانها اسباب زحمت شدند. الآن هم همان مسائل هست؛ يعنى آنها باز هم چشم طمعشان به اينجاهاست، آن ذخايرى كه ممالك شرق دارد، ايران دارد، نمى‌گذارد آنها راحت باشند، خصوصاً كه ايران وضعيت جغرافيائى‌اش هم يك وضعيت حساسى است.

اغتشاشات داخل كشور به دست بيگانگان‌

آنها دست برنمى‌دارند از ايران، نه از طرف شرقيها و نه از طرف غربيها، و با هر