ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٨٤ - ولايت و موالات

بلكه غرض خداوند سبحان , پرورش و تربيت بندگانى است كه ولايت آنها را به عهده گرفته است .

پس ولايتى كه بين خداى سبحان و بندگان برقرار است , از نوع ولايتى كه ميان انسانها وجود دارد , نيست , چون در ولايت هاى متداول ميان انسانها , طرفين ولاء همسانند .

( المؤمنون والمؤمنات بعضهم أولياء بعض يأمرون بالمعروف وينهون عن المنكر ) . [١]

ولايت بين مؤمنين , يك ولاء متقابل يا موالات است و محصول آن نيز همانند و متقابل مى باشد . بدين معنى كه نتيجه اين ولايت آن است كه آنها يكديگر را دوست مى دارند , از اين رو به وسيله امر به معروف و نهى از منكر , به ارشاد و هدايت همديگر برخاسته و در جايى كه نياز به تعاون و تناصر است , از كمك و نصرت يكديگر دريغ نمى ورزند .

اما در ولايتى كه ميان انسانها و خداى سبحان برقرار است , گرچه به ظاهر , همان گونه كه بر رابطه خداى سبحان با انسان , ولايت اطلاق مى شود , بر رابطه انسان با آن حضرت , نيز اطلاق مى گردد , اما واقع مطلب اين است كه بازگشت اين ولايت , به موالات و رابطه دو جانبه همسان نيست , بلكه در اين رابطه ولائى , خداى سبحان , ولى به معناى والى , و بنده , مولى عليه است . ولايت