ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٨٨ - اثبات ولايت تكوينى براى غير انبياء از اولياء الهى

نكته ششم : آيه پايان سوره رعد كه منطبق بر امير مؤمنان على عليه السلام است , بر چيزى فراتر از آنچه كه آيات سوره نمل حكايت دارد , دلالت مى نمايد :

( و يقول الذين كفروا لست مرسلا , قل كفى بالله شهيدا بينى و بينكم ومن عنده علم الكتاب ) . [١١]

در اين آيه در پاسخ مشركان مكه كه منكر رسالت نبى اكرم صلى الله عليه وآله بودند , دو شاهد اقامه شده است . شاهد اول , كه برترين شاهدهاست خداوند است كه با دادن كتاب به پيامبر , به رسالت او گواهى مى دهد , و شاهد دوم كسى است كه در نزد او علم كتاب است .

تعبير از كسى كه واجد علم كتاب است , قوى تر از تعبير از آن كسى است كه در نزد او علمى از كتاب است . زيرا تعبير اول كه منطبق بر امير مؤمنان عليه السلام است دلالت بر استيعاب و فراگيرى آن حضرت نسبت به همه كتاب دارد , در صورتى كه تعبير دوم كه تعبير سوره نمل است , دلالت بر اين معنا نمى نمايد .

نكته هفتم : از باب عود الى البدء : به آن مطلب آغازين باز مى گرديم , و آن اين كه ولايت ولى الله نه در عرض ولايت خداوند و نه در طول آن است , بلكه مظهر ولايت الهى است , و اين نكته اى است كه آيات محل بحث از آن نيز حكايت دارد , زيرا وقتى سليمان