ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٧٥ - نقش علم و عمل در حدوث و بقاى ولايت

در اين رابطه آيات ١٢٥ به بعد سوره انعام قابل توجه است مى فرمايد :

( ومن يردالله أن يهديه يشرح صدره للاسلام ومن يرد أن يضله يجعل صدره ضيقا حرجا كأنما يصعد فى السماء ) .

خداى سبحان با اراده تشريعى , همه انسانها را هدايت فرموده است( . لهدى للناس ) [١٢] يا( للعالمين نذيرا ) [١٣] و . . . اما عده مخصوصى را از هدايت ويژه برخوردار مى نمايد . آنها كسانى هستند كه دستور خدا را شنيده و درصدد امتثال آن برآمدند , لذا از هدايت خاصه برخوردار مى شوند . در مقابل , گروهى كه هدايت الهى به آنها رسيد و حجت بر آنها تمام شد , ولى آنها دين خدا را پشت سر گذاشتند , خداى سبحان نيز قلب آنها را مى بندد .

آنگاه در ذيل آيه مى فرمايد :

( كذلك يجعل الله الرجس على الذين لايؤمنون ) .

آنان كه سيره و سنتشان بر عدم ايمان است [١٤] به طورى كه هر دليلى براى آنها اقامه شود , نمى پذيرند , خدا رجس و پليدى را بر اينها نازل مى كند . رجس همان بستن دل است كه در اثر سوء اختيار دامنگير آنها مى گردد , و اگر قلب كسى بسته شد و نور الهى در قلب او