ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٩٥ - ولايت در آيات

را براى خداى سبحان اثبات نمى كند , بلكه آيه سوره كهف ولايت الهى را در خصوص هدايت مطرح مى كند , و آيه سوره رعد ولايت خدا را در خصوص رفع عذاب بازگو مى نمايد , ولى ولايت مطلقه را آيه سوره شورى( فالله هوالولى ) متذكر مى شود و هر كدام از آن دو آيه به منزله شرح اين ولايت جامعه است .

بنابراين ولايتهاى متقابله ديگران نيز از شؤون ولايت الهى است , لذا اگر از سوى بندگان محبت و نصرتى مشاهده شد , در حقيقت محبت و نصرت خداست و آن بندگان وسيله اى بيش نيستند .

چكيده بحث

١ ولايت ميان خدا و بندگان يكجانبه است , يعنى در حقيقت ولايت از آن خداست و انسانها مولى عليه هستند و خدا والى و ولى است .

٢ هر عمل قربى باعث ولايت است .

٣ هر عملى كه قريش بيشتر باشد , موجب حصول ولايت افزونترى است .

٤ كسى كه ولى خدا است از ظلمات به سوى نور مى رهد , يا دفعا مانند معصومين عليهم السلام يا رفعا مانند انسانهاى ديگر .

٥ انجام اعمال صالح لوجه الله ( به طورى كه حسن فعلى و فاعلى هر دو لحاظ گردد ) نشانه آن است كه انسان در تحت ولايت خداست , اما اگر انسان از انجام اعمال قربى محروم باشد , مثل آنها كه انفاق را غرامت مى پنداشتند , يا اعمال قربى را براى غير خدا