ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٩١ - ولايت در آيات

يعنى هرگونه رابطه خويشاوندى وقتى محترم است كه به حدود الهى آسيب نرساند . از محكمات سخنان رسول خدا صلى الله عليه و آله اين سخن است كه( لاطاعة لمخلوق فى معصية الخالق ) [٢٠] كه بر همه عناوين ديگر حاكم است , يعنى اطاعت از ديگران در جائى است كه مستلزم گناه نباشد .

ولايت ديگران هم اينچنين است . ولايت اخوت , ابوت و نيز ولايتى كه بين مؤمنين است , مشروط به اين است كه به عصيان الهى منجر نشود . لذا در اين كريمه مى فرمايد : اگر يكى از نزديكانتان كافر شد , ديگر بين شما و او تبرى است نه تولى( ومن يتولهم منكم فأولئك هم الظالمون ) و اگر يكى از شما با چنين كسى تولى داشته باشد ظالم است . آنگاه در آيه بعد هم اينان را تهديد كرده است .

همچنين در همين سوره مباركه مى فرمايد :

( ومن الاعراب من يتخذ ما ينفق مغرما ) . [٢١]

عده اى از اعراب , انفاق فى سبيل الله را غرامت مى پندارند .

( ويتربص بكم الدوائر عليهم دائرة السوء والله سميع عليم , و من الاعراب من يؤمن بالله واليوم الاخر و يتخذ ماينفق قربات عندالله و صلوات الرسول ) .

عده ديگرى هم هستند كه انفاق را عامل تقرب و مايه صلوات