ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٩٠ - ولايت در آيات

در سوره مباركه انفال , آيه ٧٢ وقتى موالات مؤمنين را نسبت به هم مطرح مى كند مى فرمايد :

( ان الذين آمنوا وهاجروا و جاهدوا بأموالهم و أنفسهم فى سبيل الله والذين آووا و نصروا اولئك بعضهم أولياء بعض والذين آمنوا ولم يهاجروا مالكم من ولايتهم من شى ء ) .

اين كه احيانا گفته مى شود ولايت ( به كسر واو ) به معناى محبت و نصرت است و ولايت ( به فتح واو ) به معناى سرپرستى و تدبير است , همه جا صحيح نيست . چون در همين آيه ولايت ( به فتح واو ) آمده , اما به معناى موالات و محبت و نصرت است , اگر چه ولايت ( به فتح واو ) در آيه شريفه( هنالك الولاية لله الحق ) [١٨] به معناى سرپرستى و تدبير است يعنى آنان كه ايمان آوردند ليكن اهل هجرت نيستند , از ولايت شما بهره اى ندارند . آنگاه مى فرمايد :

( والذين كفروا بعضهم أولياء بعض الا تفعلوه تكن فتنة فى الارض و فساد كبير ) . [١٩]

در سوره مباركه توبه آيه ٢٣ مى فرمايد :

( يا أيها الذين آمنوا لاتتخذوا آباءكم و اخوانكم أولياء ان استحبوا الكفر على الايمان ) .