ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٥٨ - بنده آغازگر ولايت

شد انسان , دوست خدا , و خدا هم دوست انسان مى گردد . انسان , ناصر دين خدا گشته , چنانكه خدا نيز ناصر او خواهد بود . محصول ولايت در اين محدوده كه جزء مراحل اوليه است محبت و نصرت مى باشد . آياتى نظير( ان كنتم تحبون الله فاتبعونى يحببكم الله ) [٧] ناظر به همين محبت دوجانبه است . انسان مؤمن , ولى و دوست خداست , خدا هم ولى و دوست اوست . چنانكه ولاء نصرت نيز در همين مرحله آغاز مى شود . اين آيه شريفه( ان تنصروا الله ينصركم و يثبت أقدامكم ) [٨] ولاء نصرت را تثبيت مى كند . يعنى هم شما ناصريد و خدا منصور و هم خدا ناصر است و شما منصور . و چون اين محبتها در محدوده فعل است , و كارى به مقام ذات اقدس اله ندارد , لذا منصور بودن خدا هيچ محذورى را به دنبال نمى آورد . مقصود از منصور بودن خدا , منصور بودن دين اوست و مراد از محبوبيت او , محبوبيت كمالات آن ذات اقدس است وگرنه عنقاى بلند پرواز ذات خدا , شكار سالك نمى شود , بنابراين انسان در آغاز امر , با انجام فرايض و نوافل , به ولاء محبت و نصرت نائل مى شود و چون اين ولايت , به معناى محبت و نصرت خداى سبحان است , و هر چه با خداست حق است , پس اين ولايت , به معناى محبت حق و نصرت حق خواهد بود , و هرگز كشف خلاف ندارد . يعنى محبت و نصرت خدا , هم در دنيا حق است و هم بعد از مرگ حقانيتش شكوفا مى شود . ولى اگر كسى اين موالات و قرب و ارتباط را با غير خدا برقرار نمود , آنجا هم ولايت