ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٤٢ - ولايت , اضافه اشراقى است

دست مولى است و مولى عليه , فرع بر اين رابطه ولائى است . اما ولايتهاى اعتبارى بر دو پايه , استوار گرديده است . نظير رابطه ولائى كه بين انسانها برقرار است , البته در بعضى از موارد به اين رابطه امر شده , و در برخى ديگر نهى شده است . در آنجا كه طرفين مؤمن هستند , به آن ولايت امر شده , اما در جايى كه يكى مؤمن و ديگرى كافر است , از آن ولايت نهى گرديده است . (

ولى) از اسماء حسناى الهى است

بحثى را كه ما به توفيق خداى سبحان در پيش داريم بحث اجتماعى و فقهى و مانند آن نيست , بلكه ما به دنبال رهنمودهاى قرآن كريم براى ولى الله شدن انسانيم , و رسيدن به اين هدف والا , قبل از طرح ولايتهاى اعتبارى و بررسى اصول مقدماتى , آسان نيست , لذا مقدماتى براى فراهم آمدن زمينه عنوان مى شود . اولين نكته اى را كه قرآن به ما مى آموزد اينست كه يكى از اسماء حسناى خداى سبحان( ولى) است ( فالله هوالولى ) [٦] نه تنها خدا ولايت دارد , بلكه تنها ولى , خدا است , زيرا براساس توحيد افعالى , معقول نيست كه موجودى توان آنرا داشته باشد كه سرپرست شيئى يا شخصى باشد . ولايت بمعناى سرپرستى , مخصوص خداى سبحان است , و اگر در قرآن كريم , براى شيطان و طاغوت نيز ولايتى اثبات گرديده است , نظير( الله ولى الذين آمنوا . . . والذين كفروا أولياؤهم الطاغوت ) [٧] به