ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٨

سوگند به خداوند , اگر همه قبائل عرب براى نبرد با من پشت به يكديگر بدهند , هرگز از آنها رو برنمى گردانم , يا

( والله ماقلعت باب خيبر و رميت به خلف ظهرى أربعين ذراعا بقوة جسدية ولا حركة غذائية لكنى ايدت بقوة ملكوتية و نفس بنور ربها مضية ) . [٤١]

سوگند به خداوند , درب خيبر را با نيروى مادى نكندم , ليكن با نيروى ملكوتى انجام دادم , مع ذلك در زمزمه واصلانه خويش در ساحت قدس حق عرض مى كند :

( يارب ارحم ضعف بدنى ورقة جلدى و دقة عظمى ) . [٤٢]

و با حيازت مقام منيع( لافتى الاعلى لاسيف الا ذوالفقار ) . چنين لابه مى نمايد :

( ارحم من رأس ماله الرجاء وسلاحه البكاء ) . [٤٢]

سوم : حريت از كمال هاى وجودى روح است , و هر طالب ولائى بدان محتاج مى باشد , ليكن وقتى واصل شد هرگونه آزادى را فانى در اطلاق هستى حق مى بيند , و براى خود يا ديگران نصيبى مشاهده نمى كند , چه اينكه سيدالاولياء حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام در عين حال كه مى فرمايد :