ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٧٠ - نفى تفويض در ولايت

مى گيرد , و غير خداوند موكل او مى شود , ليكن همانطور كه در محل خود روشن شده است , در اين موارد , توكيل نيز بازگشت به تولى مى نمايد , زيرا كه عبد نسبت به پروردگار , تولى دارد , يعنى ولايت پذير است , نه آن كه توكيل داشته باشد .

خداوند تبارك , در برخى از تعبيرات قرآنى , از اولياء خود به عنوان وكلا نيز ياد كرده است .

در سوره انعام , آيه ٨٩ مى فرمايد :

(( فان يكفربها هؤلاء فقد وكلنا بها قوما ليسوا بها بكافرين ]( .

اگر تبهكاران به آيات الهى كفر ورزيدند , خداوند انبيا و اوليائى را كه وكلاى او در دين هستند , اعزام مى نمايد .

بنابراين توكيل در دين اگر چه ممكن است , اما تفويض به معناى اصطلاحى آن ممتنع است . اما ولايتى كه در تشريع به انبيا نسبت داده مى شود , در بعضى از موارد به تبيين آيات الهى است , و در برخى ديگر , به توليت احكام در برابر تحريفات و يا تخلفاتى است كه از ناحيه جاعلين و يا متخلفين انجام مى شود . متولى بودن انبيا به اين معناست كه منجر به اجراى احكام و يا دفاع از احكام در برابر متجاوزين به حدود الهى مى گردد .

و آنچه را كه نبى در تبيين امور الهى عهده دار آن است . دو دسته است . يا بيان مستقيم آياتى است كه به صورت كتاب الهى بر او نازل شده است , و يا توضيح و تفسير كلياتى است كه در قرآن نازل شده است .