ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٩٨ - حديث قرب نوافل

دوزخ يا در بيابان شوق به بهشت رحل اقامت افكنده اند يا از اين دو منزل گذشته , اما گذرگاه محبت خدا و محب حق بودن را منزلگاه پنداشته اند , به بلنداى اين جايگاه بس رفيع نمى رسد , كه محبوب خدا شوند , بلكه همتى والا و تلاشى مستمر و مجاهده اى توانفرسا لازم است تا اين عطيه گرانقدر الهى بهره آنان گردد , گرچه ممكن است از باب( دولت آن است كه بى خون دل آيد به كنار) بنده اى بى خون دل مجذوب حق گردد و سالكى بى خون جگر محبوب وى شود .

سخنى از اميرمؤمنان - عليه السلام

در كتاب شريف نهج البلاغه نيز اين امتياز براى اولياى الهى كه قواى ادراكى و تحريكى آنان را خداى سبحان خود اداره مى كند , به وضوح به چشم مى خورد . درباره مسائل علمى و قواى ادراكى مى فرمايد :

( وانما سميت الشبهة شبهة لانها تشبه الحق فأما أولياء الله فضياؤهم فيها اليقين ودليلهم سمت الهدى , و أما أعداء الله فدعاؤهم فيها الضلال و دليلهم العمى) . [٧]

يعنى شبهه را از آن رو شبهه ناميده اند كه باطلى است شبيه حق . در برخورد با شبهات , اولياى الهى در پرتو نور يقين و فروغ هدايت خويش حق نما را از حق تشخيص داده و به سلامت از اين پرتگاه گذر