ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٠٥ - انحصار ولايت در آيات

هيچ كسى ولى ظالم نيست تا همه كارهاى او را به عهده بگيرد , و احدى ناصر ظالم نيست تا او را يارى دهد . اين آيه شريفه با دلالت مطابقى ولايت و نصرت به نفع ظالمين را نفى مى كند و با دلالت التزامى ولايت را براى خدا اثبات مى كند .

آيه نهم كه محل شاهد است , اين است :

( أم اتخذوا من دونه أولياء فالله هوالولى ) .

اين آيه شريفه نظير آيه كريمه( ذلك بأن الله هوالحق ) . [٨] دلالت بر حصر ولايت در ذات مقدس خداى سبحان دارد , چون معرفه بودن خبر ( خصوصا آنگاه كه قبل از چنين خبرى ضمير فصل آورده شود ) , مفيد حصر است , و مفاد آيه اين است كه غير خدا هر چه هست , باطل است و هيچ سهمى از ولايت ندارد . آنگاه دليل ولايت الهى را كه قدرت مطلقه الهى است ذكر مى كند .

( وهو يحيى الموتى وهو على كل شى ء قدير )

همچنين در همين سوره مباركه آيه ٢٨ مى فرمايد :

( وهوالذى ينزل الغيث من بعد ما قنطوا و ينشر رحمته وهو الولى الحميد ) .

خدا است كه باران را بعد از نااميدى مردم نازل مى كند و رحمتش