-اين كلمه از اصطلاحات فلسفۀ اسلامى است و مأخذ آن قرآن است چنانكه در قرآن از روز قيامت تعبير بساعت شده است «يَسْئَلُونَكَ عَنِ السّٰاعَةِ أَيّٰانَ مُرْسٰاهٰا» و قيامت را از آن جهت ساعت گفته‌اند كه«يسعى اليها النفوس» نه بقطع مسافت مكانى بلكه بقطع انفاس زمانى و بحركت جوهريه ذاتى و توجه غريزى الى الله و ملكوت او در ضرورت مرگ پس كسى كه بميرد«وصلت اليه ساعته و قامت قيامته»آن ساعت قيامت صغرى است بقياس به قيامت كبرى كه ساعات انفاس راست مانند قياس ايام ساعات.

(از اسفار ج ١ ص ١٧٢) بهر حال منظور از ساعت در اخبار و روايات و آيات روز رستاخيز است و مأخوذ از قرآن كريم است كه فرمودند:

يَسْئَلُونَكَ عَنِ السّٰاعَةِ أَيّٰانَ مُرْسٰاهٰا قُلْ إِنَّمٰا عِلْمُهٰا عِنْدَ اللّٰهِ... لاٰ تَأْتِيكُمْ إِلاّٰ بَغْتَةً .

وَ كَذٰلِكَ أَعْثَرْنٰا عَلَيْهِمْ لِيَعْلَمُوا أَنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَ أَنَّ السّٰاعَةَ لاٰ رَيْبَ فِيهٰا در حديث است كه

بعثت و الساعة كهاتين و بانگشت سبابه و وسطى اشارت فرمودند (از تاريخ بلعمى ص ٢٨)

ساعِد

-(عرفانى)ساعد نزد صوفيه صفت قوت را گويند و نيز گفته شده است كه ساعد كنايت از قدرت محض است (كشاف ص ٦٦٠)

ساغَر

-(اصطلاح عرفانى)مراد از ساغر،دل عارف است كه آن را خمخانه و ميخانه و ميكده گويند و گفته شده است كه ساغر چيزى است كه در وى مشاهدۀ انوار غيبى شود و سكر و شوق را هم اراده كرده‌اند.

(كشاف ص ١٥٥٧ رياض العارفين ص ٤٠) شاه نعمت الله گويد:

گر نه مى ساغر است و ساغر مى در حقيقت بگو كه ساغر چيست.

نزد ما موج و بحر هر دو يكى است بجز از آب عين مظهر چيست.

عراقى گويد:

از بادۀ عشق شد مگر گوهر ما آمد به فغان ز دست ما ساغر ما.

از بس كه همى‌خوريم مى را بر مى ما در سر مى‌شديم و مى در سر ما.

سافِل

-(اصطلاح فلسفى)موجودات سافله طبيعيات‌اند و انوار سافله انوار متكافئه‌اند و سافلين بطور مطلق در كلمات شيخ اشراق انوار سافلين‌اند در مقابل انوار عاليه و قواهر اعلون رجوع بانوار سافله شود.

(مجموعه دوم مصنفات ص ١٣١،١٤٦)

ساقِ ساكِب الماء

-(اصطلاح نجومى) كوكبى است واقع در دلو.

ساقى

-در نجوم صورتى است از صور منطقه البروج و آن برج يازدهم است كه آن را دلو ساكب الماء نامند.

در عرفان ساقى شرابدار را گويند و آنكه شراب دهد و كنايت از فياض