-(اصطلاح عرفانى)خشيت عبارت از تألم قلب است بسبب توقع و انتظار امر مكروهى در آينده كه گاه بواسطۀ ارتكاب كثرت جنايت است و گاه بواسطۀ معرفت جلال خدا است و هيبت و خشيت انبياء از اين قرار است.

(از دستور ج ٢ ص ٨٢) روى مقصود كه شاهان بدعا مى‌طلبند مظهرش آينۀ طلعت درويشانست
(دستور العلماء ص ٨٢)

خِصال

-(اصطلاح اخلاقى)خصال جمع خصلت بود و سجاياى اخلاقى را گويند.و جزئى از باب تهذيب اخلاق است و بهر حال محامد و صفات پسنديده را خصال حميده يا پسنديده گويند و رذائل اخلاقى را خصال ناپسند.

خِصال ثَلاث

-(اصطلاح فقهى)و اطعام شصت مسكين،شصت روزه و آزاد كردن يك برده بود،اين خصال براى افطار روزه ماه رمضان بود بر محرم.(از عروه ص ٤٢٥)

خُصُوص

-(اصطلاح عرفانى و اصطلاح منطقى و اصولى)و مقابل عموم است در عرفان خصوص و اهل خصوص عامه مؤمنانى هستند كه آنها را خداى متعال مخصوص گردانيده است بحقايق احوال و خصوص الخصوص اهل تفريد و تجريد التوحيدند(لمع ص ٣٦٧).

خِضر

-خضر در اصطلاح صوفيه كنايت از بسط است و الياس كنايت از قبض است.(از كشاف ص ٤١٥).

عطار گويد:

جان اگر مى‌ندهى صحبت جانان مطلب
گر نه‌اى خضر،برو،چشمۀ حيوان مطلب
چون ترا ديو هوس نيست بفرمان بارى
طمع خام بسر ملك سليمان مطلب

خَضراىِ خذلان

-كنايت از دنيا است.

خاقانى:

ميكنم جهدى كزين خضراى خذلان بگذرم
حبذا روزى كه اين توفيق يابم حبذا

خُضُوع

-(اصطلاح اخلاقى و عرفانى) «وَ عَنَتِ الْوُجُوهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّومِ - فَظَلَّتْ أَعْنٰاقُهُمْ لَهٰا خٰاضِعِينَ...» محمد ترمذى گويد:

خضوع الفاسقين افضل من صولة المطيعين» (طبقات ص ٢٢٥).

در اخلاق تواضع در برابر زير دستان بود.

خَطّ

-(اصطلاح عرفانى)خط اشارت بتعينات عالم ارواح است كه اقرب مراتب وجودست.

و گفته شده است كه مراد از خط عالم كبريائى است كه عالم ارواح مجرده است كه اقرب مراتب وجودست به مرتبت غيب هويت.

شاعر گويد:

رخش خطى كشيد اندر نكوئى كه بيرون نيست از ما خوبروئى
خط آمد سبزه زار عالم جان از آن كردند نامش دار حيوان
در رخ محبوب به نيكويى و لطافت و نازكى خطى كشيده است كه جامع جميع دقايق و نكات حسن و جمال است اگر روى و خط محبوب بينى و مشاهده نمائى بى‌شك و شبهه كثرات را از وحدت بدانى و ترا معلوم شود كه وحدت روزست و كثرت شب است.