-(اصطلاح ادبى)در زبان عرب حروفى كه زائده واقع مى‌شوند و يا در كلمات مزيد فيه از آنها استفاده مى‌شود عبارتند از حروف«اليوم ننساه» كه ده حرف ميباشند(از دستور ج ١ ص ١١٩-شرح تصريف ص ٧٣)

حُروفِ زيادَه

-(اصطلاح ادبى) در زبان عرب هفت كلمه‌اند كه گاه زائد واقع ميشوند و آنها«ان»بفتح همزه«ان» بكسره همزه«ما،لا،من،با و لام»ميباشند مانند«ما ان زيد بقائم»كه ماء نافيه و باء زائده براى زينت است و «فَلَمّٰا أَنْ جٰاءَ الْبَشِيرُ» كه ان بعد از لما زائده واقع شده است و ما با كلمات إذ و متى و اىّ و اين زائده واقع شود مانند«إذ ما.اينما»و بعد از برخى از حروف جاره مانند «فَبِمٰا رَحْمَةٍ مِنَ اللّٰهِ» .

(از الهدايه ص-٢١)

حُروفِ شَرط

-(اصطلاح ادبى)و در زبان عرب حروف«ان»بكسر همزه«و لو» و«اما»بكسره همزه را حروف شرط نامند رجوع شود به هر يك از اين كلمات و نيز رجوع شود به.

(الهدايه ص ٢١١).

حُروفِ صِغار

-(اصطلاح علوم غريبه) در مقابل حروف كبار.

جابر بن حيان گويد:فتحه الف كوچك و ضمه و او كوچك و كسره ياء كوچك.

و او خود و او بزرگ و ياء خود ياء بزرگ است.

و همۀ نغمه‌ها از اين شش حرف درست ميشود.

(از رسائل جابر ص ١٤)

حُروفِ سِفلى

-(اصطلاح علوم غريبه) اهل فن سيارات هفتگانه را با حروف جمل منطبق كرده و گويند حرف صاد كه نماينده عدد نود بود آن سفليات بود و زحل را حرف جيم بود كه نماينده ٤ است و حرف واو آن مشترى بود كه مسدس است و حرف زاى آن زهره بود كه مسبع بود و حرف حاء آن عطارد بود كه نماينده ٨ است و مثمن بود و حرف طاء آن قمر بود كه متسع بود و زحل مثلث بود.

(از كتاب-شمس المعارف الكبرى تاليف احمد بن على البونى متوفى ٦٢٢ چاپ مصر.ص ٥)

حُروفِ عاليات

-(اصطلاح عرفانى) حروف عالياب عبارت از موجودات‌اند كه شئون ذاتى موجود در غيب الغيوب‌اند مانند درخت در هسته(اصطلاحات شاه ص ١٦-كشاف ص ٣٢٦) شاه نعمت الله گويد:

ما جمله حروف عالياتيم مدام پنهان ز همه بغيب ذاتيم مدام
هر چند كتاب عالمى بنوشتيم پوشيده ز لوح كائناتيم مدام
فخر الدين گويد:

پيش از عدم و وجود عالم در كاف كن كتاب مبرم
سلطان سراى عشق ميخواست اظهار حروف اسم اعظم
برداشت بجاى خامه انگشت زد در دهن و نوشت در دم

حُروفِ عَطف

-(اصطلاح دستورى) و در زبان عرب حروف«واو،او،بل،