و در سوسمار حجت بر وى آنست كه بزمينى فرود آمدند كه در آنجا سوسمار بسيار بود.ايشان سوسمار بگرفتند و روايت كرده‌اند كه اصحاب رسول ص مى‌پختند.رسول ص فرمود:

«ما هذا؟» چيست اينكه ميپزيد؟گفتند:«ضباب اصبناها»،سوسمار است كه گرفتيم.

رسول ص فرمود:

«ان امة بنى اسرائيل مسخت فى هذه الارض دوابا و انى لاخشى ان يكون هذه فاكفئوا القدور» ،يعنى:

گروهى را از بنى اسرائيل در[اين] زمين مسخ كرده‌اند با دواب،و من ميترسم كه ايشان اين سوسماران باشند.ديكها را بريزيد!ايشان چون اين سخن را از رسول بشنيدند،ديكها همه بريختند.

و در نبيذ حجت اينست كه:

«كل مسكر حرام» ،يعنى:هر چه مست‌كننده است حرام است.و در روايتى ديگر:

«ما اسكر كثيره فقليله حرام» ،يعنى:هر چه بسيار او مست كند،اندك او حرام بود.

و در فقاع حجت بر تحريم وى آنست كه روايت كرده‌اند كه جمعى از[مردم]يمن گفتند:«يا رسول الله ان لنا شرابا نتخذوه من القمح و الشعير»،يعنى ما را شرابيست كه از گندم و جو ميسازيم.رسول ص فرمود:

«غبيراء» گفتند:«نعم يا رسول الله»،رسول فرمود سه بار:

«لا تطعموها» ، مخوريد آن را،[مخوريد آن را!].

و در حديث ديگر فرمود:

«من لم يتركها فاضربوا عنقه!» يعنى:هر كه دست از خوردن آن برندارد،گردن وى بزنيد.

ابو عبيده از زيد اسلم روايت كرد كه سكر كه غبيراء است و سكر كه در لغت عرب خاص است به فقاع.

و ابن حنبل از حمزه روايت كرده است كه غبيراء كه رسول ص از آن نهى فرموده است فقاع است.

و گوشت خر،و گوشت اشتر،حرام نيست،اما در غايت كراهت است،براى آنكه اصل اباحت است،و منع محتاج دليل است.

و آنچه در تحريم وى روايت كرده‌اند اخبار آحاد است،عمل بدان در شريعت جائز نيست.و درين كه خداى تعالى فرموده است: «وَ الْخَيْلَ وَ الْبِغٰالَ وَ الْحَمِيرَ لِتَرْكَبُوهٰا وَ زِينَةً» ،يعنى:اسب و استر و درازگوش از براى آن آفريد تا بر نشينند، و شما را زينتى باشد بر نشستن.و زينت مانع نباشد از انتقاع خوردن و غير آن، بدليل آنكه رواست بار بر نهادن،و اگر چه ذكر اين نكرده است.

و در حديثى ديگر فرموده:«من لم» و روا بود انتقاع گرفتن به پشم مردار،و دندان و ظلف وى.

و گوشت كشتار چون بر آتش نهند با هم جهد،و گوشت مردار پهن شود و ماهى مرده در آب اندازند بر سر آيد،و ماهى گرفته بزير آب فرو رود.