در آيه مذكور از مصاديق اين روايت است. مراد از آيه شريفه {إنّما سلطانُه على الذين يتولّونه والذين هم به مُشركون } (نحل / ١٠٠) نيز شاهد همين معنا است. (٢٦)

با توجه به اطلاق‌هاى مختلف شرك و مشرك، مى‌توان دو دسته آيات مورد بحث را معنا كرد، در دسته اول آيات كه از آن، مشرك بودن اهل كتاب استفاده مى‌شود مشرك به معناى عام خود مى‌باشد و در دسته دوم كه مشركان بر اهل كتاب عطف شده‌اند، مشرك به معناى اخص اطلاق شده است. (٢٧)

(٢٦) براى روشن شدن مفاد اين آيه، نقل دو آيه قبل از آن مفيد است: فإذا قرأت القرآن فاستعذ باللّه‌ من الشيطان الرجيم إنّه ليس له سلطانٌ على الذين آمنوا و على ربّهم يتوكلون (نحل / ٩٨ و ٩٩) در تفسير جوامع الجامع، ج٢، ص٣٠٧ در ذيل آيه ١٠٠ آمده است: الضمير في «به» يرجع إلى ربّهم ويجوز أن يرجع إلى الشيطان، اى بسببه مشركون . در كشاف نيز نظير اين مطلب آمده است ولى با اين عبارت در ذيل آن «بسببه و غروره و وسوسته. مرجع ضمير در «به» هر چه باشد، مراد از مشركون در اين آيه مى‌تواند تمام كسانى باشد كه به وسوسه شيطان گوش داده و از اطاعت خداوند سرپيچى كنند.
(٢٧) واژه مشرك در اصل لغت به معناى شريك قراردادن است. هركسى كه برخى از شئون پروردگار را به غير او نسبت دهد مى‌تواند مشرك به شمار آيد، ولى اطلاق اصلى مشرك در لسان شرع در باره كسى است كه همچون بت پرستان، در عبادت و پرستش (به معناى حقيقى و اصلى آن) ديگرى را همپاى پروردگار قرار دهد. اهل كتاب در اين درجه از شرك قرار ندارند، ولى شرك آنها نيز همانند افراد فاسق كه از فرمان خداوند سرپيچى مى‌كنند و شرك عملى دارند نيست، بلكه اعتقادات آنها نيز شرك‌آميز است. اعتقاد به اقانيم ثلاثة و فرزند قرار دادن براى خداوند، مرحله بالاترى از شرك عملى است، لذا اطلاق مشرك بر اهل كتاب آسان‌تر از اطلاق مشرك بر مطلق كسانى است كه از فرمان الهى سرباز مى‌زنند.