فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٣٤٦ - نگاهى كوتاه به موسوعه «فقه الصادق» سيد محمد مهدى رفيع پور
نصاب رعايت موازين اجتهادى است.
متأسفانه در برخى از نوشتارهاى معاصر انسان به برخى استحسانات فقهى برخورد مىكند كه براساس اصول استنباطى شيعه اصلاً پذيرفتنى نيست.
ثانياً، تاجايى كه نويسنده ملاحظه كرده است، بين مبانى مؤلف و نظريات مختلفى كه وى در بخشهاى مختلف كتاب اتخاذ كردهاند تناقض وجود ندارد؛ در حالى كه در آثارى كه با اين وسعت و در طول سالهاى مختلف نگاشته مىشود، معمولاً چنين اشكالى به وجود مىآيد. اين ويژگى علاوه بر وجود انسجام فكرى نويسنده محترم، مىتواند به سبب ويژگى سوم باشد.
٣. ابتناى مباحث فقه بر علم اصول
در سراسر موسوعه مذكور، از مباحث علم اصول استفاده شده است و مؤلف محترم نتيجه بحث را متفرع بر مبناى خويش در علم اصول كرده و شرح آن را به محل خودش ارجاع داده است؛ مانند: ج١، ص١٩٢، ١٩٨ و ٢١٠؛ ج٢، ص٣٢ و ٣٥٤؛ ج٣، ص٣٦٨ و ٣٦٩؛ ج٤، ص١٥ و٦٧؛ ج١٢، ص٢٢٨؛ ج٢٥، ص٢٨؛ ج٣٨، ص٣٦٩.
اين ويژگى، علاوه بر اينكه تبحّر نويسنده را مىرساند ـ كه جز اين هم از اصحاب اصولى شهير محقق خويى انتظار نيست ـ سبب انسجام در استدلالهاى فقهى و عدم تنافى بين مباحث مىشود؛ چنان كه ما اين مطلب را در آثار مرحوم امام خمينى و مرحوم خويى شاهد بودهايم .
٤. دسته بندى روايات و ادله
در بسيارى از موضوعات فقهى، روايات متعددى وارد شده است كه اگر بتوانيم آنها را به نحو مناسبى دسته بندى كنيم، بهتر به مراد [ائمه]اطهار (عليهم