السلام) پى مى‌بريم و هنگام جمع بندى يا داورى در موارد متعارض، بهتر نتيجه‌گيرى مى‌كنيم و «فقه الصادق» در اين زمينه عملكرد نسبتاً قابل قبولى دارد؛ مثلاً نگاه كنيد به بحث مصرف سهم امام در عصر غيبت، ج١١، ص٢٨٢-٢٨٩، بحث افطار با اعتقاد به دخول شب، ج١٢، ص١٤٠-١٤٤ و ادله مربوطه به ولايت بر دختر باكره، ج٣١، ص٢٤٢-٢٣٦، آمده است.

٥. نوآورى

«فقه الصادق» نظريات مخالف مشهور و نو آورى‌هاى متعددى دارد؛ مانند اينكه مؤلف وقت مغرب را استتار قرص مى‌داند(ج٥، ص٣٠٨)، خواندن سوره كامل را در نماز واجب نمى‌داند (ج٦، ص٤٠٦)، همه گناهان را كبيره مى‌داند (ج٩، ص١٩١)، جهاد ابتدايى را در زمان غيبت مشروع مى‌داند (ج١٩، ص٥٠)، مجرد خلوت با نامحرم را حرام نمى‌داند (ج٢٠، ص٣٥٧)، ولايت پدر و جد را بر دختر باكره رشيد قبول ندارد (ج٣١، ص٢٤٩)، ذبيحه اهل كتاب را با احراز تسميه حلال مى‌داند (ج٣٦، ص١٠٧).

بايد توجه داشت كه فقها در پذيرش حجيت شهرت و اجماع دو دسته‌اند: عده‌اى مانند مرحوم محقق خويى اساساً به شهرت‌ها اعتنايى ندارند (٣). طبيعى است كه اين دسته از فقها آراى مخالف مشهورى را در فقه ارائه مى‌كنند؛ چنان كه در فتواى آقاى خويى و برخى از شاگردانش مانند شهيد صدر و مرحوم آيت اللّه‌ تبريزى مشاهده مى‌كنيم. دسته دوم فقهايى‌اند كه كاملاً به اقوال مشهور اعتنا دارند؛ مانند آيت اللّه‌ بروجردى (٤) و آيت‌اللّه‌ گلپايگانى (٥) كه معمولاً فتوايى موافق

(٣) مصباح الاصول، ج٤٧ از موسوعه، ص ١٦٦-١٧٠ و ٢٣٥-٢٣٧.
(٤) توضيح المسائل معظم له .
(٥) همان.