فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٧ - ازدواج مرد مسلمان با زن اهل كتاب (٢) آیت الله سيد موسى شبيرى زنجانى
بر مىگيرد. به اين تقريب نيز در جواهر استناد شده است. (٣١)
بررسى تقريب سوم
اين تقريب مبتنى بر اين است كه ما عبارت ذيل آيه را تعليل براى هر دو حكم ذكر شده در آيه يعنى حرمت نكاح مشركات و حرمت نكاح مشركين بدانيم، ولى اين امر روشن نيست، بلكه به احتمال زياد اين ذيل، تنها علت حكم دوم را بيان مىكند؛ زيرا از احاديث و ادله ديگر بر مىآيد كه به طور معمول، زن از همسر خود تأثير عقيدتى مىپذيرد و عكس اين امر نادر است و حداقل در زمان نزول آيه و عصر ائمه معصومين عليهم السلام چنين بوده است.
در روايت ابى بصير از ابى عبداللّه(ع) آمده است: «تزوّجوا في الشكاك ولاتزوّجوهم لأنّ المرأة تأخذ من أدب زوجها و يقهرها على دينه». (٣٢) همين روايت را نيز زراره از آن حضرت نقل كرده است. (٣٣)
اگر بنا باشد ازدواج موجب تغيير عقيده گردد، احتمال تأثير پذيرى زوجه از زوج بسيار بيشتر است. پس در ازدواج مرد مسلمان با زن اهل كتاب احتمال هدايت شدن زن از احتمال گمراه شدن مرد بيشتر است. به هر حال شاهدى نداريم
(٣١) جواهر الكلام، ج٣٠، ص٢٨: «بل تعقيب النهى بقوله: «أولئكَ يدعون إلى النار و اللّه يدعو إلى الجنّة» يقتضي كونه علةً للمنع، فانّ الزوجين ربّما أخذ أحدهما من دين صاحبه، فيدعو ذلك إلى دخول النار، وهذا المعنى مطّرد في جميع أقسام الكفر ولا اختصاص له بالشرك».
(٣٢) كافى، ج٥،ص٣٤٨، ح١؛ تهذيب الأحكام، ج٧، ص٣٠٤،ح.
(٣٣) كافى، ج٥، ص٣٤٩، ح٥؛ فقيه، ج٣، ص٤٠٨، ح٤٤٢٦؛ علل الشرائع، ج٢، ص٥٠٢، ح١؛ و به نقل از ابى بصير و زراره در كتاب حسين بن سعيد (كه به نام نوادر احمد بن محمد بن عيسى چاپ شده است)، ص١٢٨، ح٣٢٧.