ـ «روى الصفار بسنده عن حفص الأبيض التمار، قال: دخلت على أبي عبد اللّه‌(ع) أيام صلب المعلّى بن خنيس...». (١٦)صفار به سند خودش از حفص تمار نقل كرده كه گفت: در همان روزهايى كه معلّى بن خنيس را به صليب كشيده بودند خدمت امام صادق(ع) رفتم... .

ـ «روى الحميري عن جعفر ، عن أبيه : أن علياً(ع) كان يأمر مناديه بالكوفة أيام الأضحى...». (١٧)

حميرى از امام صادق از پدرش عليهما السلام نقل كرده كه فرمود: اميرالمؤمنين (ع) به مناديش امر مى‌فرمود در روزهاى عيد قربان در كوفه ندا كند... .

ـ تنبيه الخاطر : «ابن محبوب يرفعه عن علي بن أبي رافع، قال ... فقالت لي: بلغني أن في بيت مال أمير المؤمنين عقد لؤلؤ وهو في يدك، وأنا أحب أن تعيرنيه أتجمل به فى أيام عيد الأضحى...». (١٨) على بن ابى رافع گويد:... او به من گفت: شنيده‌ام در بيت المال اميرالمؤمنين گردنبندى از لؤلؤ مى‌باشد و اختيار آن با توست؟ دوست دارم آن را به من عاريه دهى تا در روزهاى عيد قربان، خود را به آن زينت كنم... .

در اين روايات با اينكه واقعه در يك روز اتفاق افتاده، اما حكم آن را به ايام مجاور سرايت داده‌اند و از مجموع آنها تعبير به ايام كرده‌اند. از مجموع اين شواهد، استفاده مى‌شود كه شارع مقدس بر طبق مشى عقلا، براى زمان حريم قائل است و روزهاى نزديك به زمان مورد نظر نيز نزد شارع حكم همان روز را دارد، يا درجه‌اى از حكم آن روز براى روزهاى نزديك به آن هست.

از اين رو، در مسئله وقوف در عرفات يا مشعر و منا نيز مى‌توان گفت هر چند تمام ملاك كه استيفائش لازم است، وقوف در همان ايام خاص است، اما اگر شارع

(١٦) بصائر الدرجات ، محمد بن الحسن الصفّار، ص٤٢٣.
(١٧) قرب الاسناد، حميرى قمى، ص١٠٥ و ١٠٦.
(١٨) بحار الأنوار، ج٤٠، ص٣٣٧.