سألت أبا جعفر عليه السلام عن قول اللّه عزّوجلّ: {مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ فَكَانَّمَا قَتَلَ‌النَّاسَ جَمِيعاً} قال: له مقعد فى النار لو قتل الناس جميعاً لم يرد إلاّ إلى ذلك المقعد؛

از امام باقر(ع) در مورد آيه {مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَير نَفْسٍ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعاً} سؤال كردم.

فرمود: براى او جايگاهى است در آتش كه اگر تمام مردم را بكشد در غير از آنجا قرار داده نمى‌شود. (٨١)

در اين روايت، سؤال كننده و سؤال شونده، مسلّم دانسته‌اند كه حكم مذكور در آيه شامل همه مى‌شود و تنها سؤال از اين است كه مراد از اينكه كشتن يك نفر به منزله كشتن همه مردم است، چيست؟ امام(ع) در پاسخ فرمود كه اين نيز شامل همه خواهد شد و هر كس يك نفر را بكشد در جايى از آتش قرار مى‌گيرد كه اگر همه مردم را بكشد، در آنجا قرار داده مى‌شود.

در صحيحه حمران آمده است:

«قلت لأبى جعفر عليه السلام: ما معنى قول اللّه عزّوجل: {من أجل ذلك كَتَبْنا عَلى بَنِى إِسْرائيلَ أنَّهُ مَنْ قَتَلَ نَفْسَاً بِغَيرٍ نَفْسٍ أَو فَسادً فِى اْلأرْضِ فَكَأنَّما قَتَلَ النّاسَ جَمْيعاً} قال: قلت: و كيف فكانّما قتل الناس جميعا فإنّما قتل واحدا؟ فقال: يوضع فى موضوع من جهنّم إليه ينتهى شدّة عذاب أهلها لو قتل الناس جميعاً إنّما كان يدخل ذلك المكان، قلت: فإنّه قتل آخر؟ قال: يضاعف عليه».

(٨١) وسائل، باب ١ از قصاص، ج١٩، ص ٢، ح١، كافى، ج٧، ص ٢٧٢، ح٦.