تمام كسانى كه اظهار كفر و مخالفت با اسلام نمايند، از همه دستجات كفار، در صورت فراهم شدن همه شروط مذكور، جهاد با آنها واجب است. و كسانى كه از اطاعت امام عادل بيرون رفته، يا به جنگ با او پرداخته، يا عليه او شورش نموده، يا سلاح آشكار كرده‌اند در سفر يا حضر، در خشكى يا دريا ـ يا به اموال مسلمانان يا اهل ذمه تجاوز نموده باشند، همين حكم را دارند...

فساد كنندگان در زمين، مانند راهزنان و غارتگران اموال مردم، اگر كسى را بكشند، كشته مى‌شوند. اگر علاوه بر قتل مال مردم را نيز برده باشند، بعد ازقتل به دار مجازات آويخته مى‌شوند. اگر فقط اموال مردم را برده باشند، دست و پاى آنها از جهت مخالف قطع مى‌شود. و اگر جز ترساندن مردم، جرمى را مرتكب نشده باشند، از شهرى به شهر ديگر تبعيد شده و زندان مى‌شوند تا زمانى كه توبه كنند يا بميرند. (٢٢)

در صدر كلام او هيچ شاهدى بر اينكه در صدد تفسير آيه است، نمى‌باشد، اما تعبير او در ذيل كلامش از كسانى كه سلاح مى‌كشند به «محاربين» به قرينه مجازاتى كه براى آنها ذكر مى‌كند، شاهد محكمى است كه نشان مى‌دهد كه منظور او تفسير محارب مذكور در آيه است.

ابن ادريس در باب حدود از كتاب سرائر مى‌گويد:

خداوند متعال فرموده: {إنَّمَا جَزَآءء الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَسْعَوْنَ فِي الأرْضِ فَسَاداً أنَ يُقْتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا...} مائده، آيه ٣٣. در اينكه مقصود از

(٢٢) اشارة السبق :١٤٤ـ١٤٢.