امام براى صدق عنوان محارب، تنها به حمل سلاح درشب توسط شخص اكتفا كرده است و به جز «اهل ريبه بودن» قيد ديگرى را در آن شرط نكرده است. فايده اين قيد آن است كه افرادى مانند نگهبانان شب و پليس را از تحت عنوان محارب خارج كرده است. بنابراين اگر كسى براى حمله به يك فرد خاص، سلاح حمل نمايد، داخل در تفسير محارب و محكوم به حكم محارب است و اطلاق اين روايت، قيدى را كه در كلام صاحب جواهر آمده بود نفى مى‌كند.

در صحيحه محمد بن مسلم از امام باقر(ع) آمده است:

ومن شهر السلاح في غير الأمصار و ضرب و عقر و أخذ المال و لم يقتل فهو محارب فجزاؤه جزاء المحارب «الحديث».

... هركس در خارج شهر سلاح بكشد و مرتكب ضرب وجرح و بردن اموال شود، ولى كسى را نكشد، چنين شخصى محارب ومجازات او مجازات محارب است... . (٤٧)

اين روايت نيز در دلالت و اطلاق مانند روايت قبل است.

(٤٦) الكافى، باب حد المحارب، ح٦، ج ٧،ص ٢٤٦، الفقيه: باب حدّ السرقة، ح ٢٩. التهذيب: باب الحد في السرقة... ح ١٤٧، ج ١٠، ص ١٣٤ .الوسائل: الباب ٢ من ابواب حدّ المحارب، الحديث ١، ج١٨،ص ٥٣٧.
(٤٧) الكافى، باب حد المحارب، ح١٢، ج ٧،ص ٢٤٨، التهذيب: باب الحد في السرقة... ح ١٤١، ج ١٠، ص ١٣٢ .وسائل الشيعة: الباب ١ من ابواب حدّ المحارب، الحديث ١، ج١٨،ص ٥٣٢.