فقلت لأبي عبداللّه‌ عليه السلام: قول اللّه عزّوجلّ: {أَوْ يُنْفَوْامِنَ اْلأَرْضِ} قال: ذلك الطلب: أن تطلبه الخيل حتّى يهرب، فإن أخذته الخيل حكم عليه ببعض الأحكام الّتي وصفت‌لك.

والحكم الآخر إذا وضعت الحرب أوزارها و اُثخن أهلها؛ فكلّ أسير اُخذ في تلك الحال فكان في أيديهم فالإمام فيه بالخيار: إن شاء منّ عليهم [فأرسلهم ـ كا ]و إن شاء فاداهم أنفسهم ؛ و إن شاء استعبدهم فصاروا عبيداً.

امام صادق(ع) ازقول پدرش فرمود: جنگ دو حكم دارد: تا زمانى كه جنگ بر قرار است و هنوز دشمن مغلوب نشده است، هر اسيرى كه دراين حال گرفته شود امام در مورد او مخير است كه او را گردن بزند يا يك دست و يك پاى او را از چپ و راست قطع كند بدون جلوگيرى از خون و او را رها سازد تا در خون خود دست و پا بزند تا بميرد و اين معناى آيه {إنَّمَا جَزَآءء الَّذِينَ يُحَارَبُونَ اللَّهَ...} است.

آيا نمى‌بينيد آنچه را خدا به اختيار امام واگذاشته است فقط يك چيز است نه چند چيز و آن هم عبارت است از: نابود كردن. به امام عرض كردم: در آيه آمده است: {أَوْيُنْفَوْا مِنَ اْلأَرْضِ} امام فرمود: اين در مورد كسى است كه از جنگ فرار كند و سواران او را دنبال كنند پس اگر او را گرفتند بعضى از احكامى را كه گفتم در مورد او اجرا مى‌شود.

حكم دوم جنگ آن است كه هر گاه جنگ تمام شود و دشمن شكست بخورد هر اسيرى در اين حال گرفته شود و در دست مسلمانان باشد امام مى‌تواند برآنان منت نهاده و آزادشان كند يا از آنها فديه گيرد و يا آنها را به بردگى بگيرد. (٣٩)

(٣٩) كافى، ج٥،ص ٣٢؛ تهذيب ،ج٦،ص ١٤٣؛ وسائل، باب ٢٣ از ابواب جهاد عدو، ح١.