«رسوله» ونيز عطف جمله {وَ يَسْعَوْنَ فِى اْلأَرْضِ فَسَاداً} ، قيام در مقابل خدا و رسول با ايجاد فساد و بر هم زدن امنيت است و اين معنا همان گونه كه بر سلاح كشيدن براى ترساندن مردم و ايجاد نا امنى صادق است، به طريق أولى بر سلاح كشيدن براى از بين بردن دولت اسلامى هر چند در يك شهر خاص و حتى در صورتى كه مردم را براى ملحق شدن به خود، دعوت نموده و با آنها برخورد خوب و پسنديده داشته باشند، نيز صادق است. بلكه جا دارد بگوييم در هر دو مورد حتى در صورتى كه همراه با سلاح نباشد نيز محاربه صادق است و اينكه ايشان فرموده «عادتاً و طبيعتاً امنيت عمومى به هم نمى‌خورد مگر با تهديد مسلحانه»، موجب اختصاص مفهوم و انصراف آن در خصوص سلاح كشيدن نمى‌گردد.

بى شك قيام در جهت براندازى دولت اسلامى اگر چه در گوشه‌اى از مرزها يا يك شهر خاص باشد، از روشن‌ترين مصاديق تلاش براى ايجاد فساد در زمين است و ممكن نيست عطف {وَ يَسْعَوْنَ فِى اْلأَرْضِ فَسَاداً} قرينه براختصاص آيه به كسى باشد كه شمشير و سلاح براى ارعاب مردم بكشد.

از جمله شواهدى كه بر شمول آيه مباركه بر مدعاى ما دلالت دارد، معتبره طلحة بن زيد در كافى و تهذيب است:

«سمعت أبا عبداللّه‌ عليه السلام يقول: كان أبي عليه السلام يقول: إن للحرب حكمين: إذا كانت الحرب قائمة لم تضع أوزارها و لم يثخن(ولم يضجرـ خ ل يب) أهلها؛ فكلّ أسير اُخذ في تلك الحال فإنّ الامام فيه بالخيار: إن شاء ضرب عنقه؛ و إن شاء قطع يده و رجله من خلاف بغير حسم و تركه يتشحّط في دمه حتّى يموت، و هو قول اللّه عزوّجل: {إنَّمَا جَزَآءء الَّذِينَ يُحَارَبُونَ اللّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَسْعَوْنَ فِي الأرْضِ فَسَاداً أنَ يُقتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْديهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلاَفٍ أَوْ يُنْفَواْ مِنَ الأَرْضِ ذَلِكَ لَهُمْ خِزْىٌ فِي الدُّنْياَ وَ لَهُمْ فِي اْلآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ، } مائده، آيه ٣٣. ألاترى أنّ المخيّر(التخيير ـ خ ل يب) الذي خيّر اللّه الإمام على شيء واحد و هو