حدّ اين دو، حدّ زنا كار است. اگر يكى به ديگرى دخول كرده باشد، ضربت كشنده‌اى با شمشير به فاعل زده مى‌شود تا هر مقدار كه در او نفوذ كرد و مفعول با آتش سوزانده مى‌شود.

با توجه به مطالب ياد شده در پايان نظر خواننده را به چند نكته جلب مى‌كنيم:

نكته اوّل: به چه دليل فقها فرموده‌اند: امام در كشتن لواط كننده ميان پنج چيز مخيراست؟ خراب كردن ديوار بر او را از كجا آورده‌اند؟ براين كار چگونه قتل صدق مى‌كند در حالى كه گاه منجر به قتل نمى‌شود؟

ما در روايات و عمل امام(ع) چيزى را كه بر اين مطالب دلالت كند، نيافتيم.

نكته دوم: پرت كردن از بلندى از كجا آورده شده است؟ در حالى كه در روايت سخن از پرت كردن وى از كوه با دست و پاى بسته، به ميان آمده است، كه گاه منجر به قتل مى‌شود و گاه هم نمى‌شود؛ زيرا پرت شدن از كوه غلط خوردن تدريجى است ولى پرت شدن از جاى بلندى، دفعى و قتلى فجيع است.

ظاهر سخن اين است كه سوزاندن زنده محكوم نيز يكى از اقسام قتل است. كه اين هم هيچ دليلى كه در مقام بيان حكم خداوند باشد، ندارد و آنچه در حديث علوى

(٤٢) جواهر الكلام،ج٤،ص٣٧٦.
(٤٣) وسايل،ج ٢٨، باب ٣ ازابواب حدّ لواط، ح٦.