فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٧٤ - نكته اى در مجازات لواط محمد يزدى
توجه به صحّت سند و صراحت دلالت و موافقت آن با ديگر روايات صحيح يا مؤثّق ـچنانكه صاحب وسايل از شيخ نقل كرده استـ حمل اين روايت بر تقيه بى وجه است.
دسته دوم
بر اساس اين دسته از روايات، حدّ لواط كننده كشتن با شمشير يا پرتاب كردن او از كوه با دست و پاى بسته يا سوزاندن وى در آتش است.
روايات كشتن با شمشير
اگر دخول نكرده باشد تازيانه مىخورد و اگر دخول كرده باشد ايستاده نگه داشته مىشود سپس با شمشير
ضربهاى به او وارد مىشود تا هرجا كه شمشير كارگر شد.
عرض كردم: آيا اين عمل قتل او خواهد بود؟ فرمود:«هو ذاك ؛ اين عمل قتل اوست.»
ظاهر كلام امام(ع) اين است كه حكم لواط كننده قتل است؛ چنان كه راوى از جمله «أقيم قائماً ثمّ ضرب بالسيف ضربة أخذ السيف منه ما أخذ» همين را فهميده است، و كشتن با شمشير غير از سنگسار كردن است و ظاهر «جَلْد» در عبارت «إن كان دون الثقب فالجلد» اين است كه مراد تعزير مىباشد؛ لذا بايد كمتر از عدد حدّ ـ يعنى صد تازيانهـ باشد.
اين روايت دو اشكال دارد:
(١٨) وسايل،ج ٢٨، باب ١ از ابواب حدّ لواط، ح٢.