براى اين كه اوّلا مهمترين دليل جواز عزل پنج خبرى است كه محمد بن مسلم روايت كرده است. بعيد مى‌دانيم يك نفر از امام پنج سؤال كرده و امام پنج جواب گفته باشد. محمد بن مسلم يك دفعه بيشتر از معصوم(ع) سؤال نكرده و معصوم(ع) هم يك دفعه‌بيشتر جواب نگفته ولى در نقل اختلاف به وجود آمده است. عمده دليل جواز به طور مطلق خبر محمد بن مسلم است و اين خبر از اين جهت مورد اطمينان نيست.

ثانياً، در عرف متشرّعه اين طور نيست كه زن هيچ حقى نداشته باشد مخصوصاً در دراز مدت حق دارد كه بچه دار شود در التذاذ هم حق دارد.

ثالثاً، روايات مستدرك گرچه مرسل هستند اما دال بر عدم جوازند و قرينه خلاف به شمار مى‌آيند. به نظر بنده قول به جواز عزل در همسر دائمه مشكل بلكه عدم جواز اقواست مگر با رضايت زوجه يا اشتراط حين عقد.

فقهاى ما ادعاى اجماع كرده‌اند كه اين بحث فقط در عقد دائم است اما در متعه، عزل جايز است. اين تفاوت را در روايات نمى‌بينيم، در روايات فقط آمده بود كه در حرّه بدون رضايت و بدون اشتراط حين عقد جايز نيست.

راه دوم، پيشگيرى با دارو:

طريق دوم اين است كه با خوردن قرص يا دارويى مانع رسيدن اسپرم به اوول يا مانع تركيب آن دو شود.

شرط اوّل اين است كه براى زن مضرّ نباشد. مضرّ بودن گاهى در كوتاه مدت است، گاهى در دراز مدت و گاهى دوامش مضرّ است. خلاصه بايد براى زن مضر نباشد وگرنه به كار بردن آن جايز نيست.

آيا شرط فقط همين است؟ از كلام آيت اللّه‌ العظمى خويى(اعلى اللّه‌ مقامه) استفاده مى‌شود كه شرط فقط همين است كه براى زن مضر نباشد و رضايت زوج شرط نيست. ايشان مى‌فرمايد: «لايجوز للمرأة استعمال ما يمنع الحمل إذا لم يكن فيه ضررء كثير و إن لم