و همچنين گاهى واجب تخييرى مى‌دانند و هرگز اختيار نمى‌كنند و نكرده‌اند به جهت عذر مزبور. و گاهى منقلب مى‌شوند از آن و قائل به حرمت مى‌شوند، بعد از آن متحيّر مى‌شوند و مى‌گويند: نمى‌دانيم. و گاهى مقلّد مجتهدى مى‌شوند كه او حرام مى‌داند بدون آن كه دليلى بر حرمت او داشته باشد از كتاب يا سنّت ـ كه ثقلين‌اند ـ و آيات و روايات را تأويلات و تحريفات مى‌كنند، و تفاخر مى‌كنند كه: من اين معنى تازه [ را] گفته‌ام امروز و نصب العين او ابطال و اهمال اين فريضه است و نمى‌دانند كه تغيير حكم شرع به دقّت طبع، به جز طبع بر قلوب ثمره [ اى] ندارد.

آرى، اگر ادلّه شرعيّه ـ كه نصوص الهيه و روايات نبويّه و اخبار عترت است ـ اگر متعارض شوند، ذهن مستقيم و طبع سليم رفع تنافى آن‌ها به معنى مى‌تواند كرد، كه با همه موافقت داشته باشد، خوب است، نه آن كه آيات و روايات متوافقه را بدون معارض، به مجرّد آن كه منافى رأى ايشان باشد، تأويل نمايند، و خواهند كه آيات و روايات را تابع رأى خود گردانند و رأى خود و رأى امثال خود را اصل قرار دهند، بلكه بايد ادلّه شرعيّه را اصل، و رأى خود را تابع گردانند.

و در آيه چهارم: {وَإِذَا رَأَيْتَهُمْ تُعْجِبُكَ أَجْسَامُهُمْ وَإِن يَقُولُوا تَسْمَعْ لِقَوْلِهِمْ كَأَنَّهُمْ خُشُبء مُسَنَّدَةء يَحْسَبُونَ كُلَّ صَيْحَةٍ عَلَيْهِمْ هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْ قَاتَلَهُمُ اللّه‌ أَنَّى يُؤْفَكُونَ} اشاره است به آن كه از جمله صفات منافقين آنست كه غالباً خوش كلام و خوش اندام‌اند و مردمان بيشتر سخن ايشان را قبول مى‌كنند، حتّى آن كه سخن ايشان پيغمبر (ص) را خوش مى‌نمود، و حق ـ عزّ شأنه ـ حذَر فرمود حضرت پيغمبر(ص) و مؤمنان را از ايشان.

و آيه پنجم: {وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رسُولُ اللّه‌ لَوَّوْا رُؤُوسَهُمْ وَرَأَيْتَهُمْ يَصُدُّونَ وَهُم مُسْتَكْبِرُونَ} اشاره است به آن كه از جمله صفات منافقين آن كه اگر بگويند به ايشان كه: بياييد به جايى كه مسجد است كه تا آمرزش خواهد از براى شما رسول خدا(ص) در خطبه نماز ـ و در اين زمان استغفارى كه علماء مى‌كنند در خطبه نماز است ـ سرهاى خود را مى‌جنبانند و